Gdy opiekujesz się kilkoma mieszkańcami, pod ich nazwą w pasku domu pojawia się lista „Moi mieszkańcy”. Wybierz osobę z listy albo użyj strzałek, aby przejść do poprzedniej lub następnej. Po ostatniej wracasz do pierwszej. Dom pokaże wybraną osobę i jej bieżące piętro; zapamięta też wybór po powrocie. Na start konto ma w każdym wieżowcu miejsce na jednego mieszkańca; kolejne miejsca może przyznać gospodarz domu albo właściciel lofti.life. Liczbę wolnych miejsc i losowanie kolejnego mieszkańca znajdziesz w Więcej → Konto.
Na początek
Jedno konto, do którego wracasz.
Early access zaczyna się od zgłoszenia: na stronie konta podajesz e-mail i wybierasz własne hasło. Właściciel lofti.life decyduje, kogo przyjąć do pierwszego domu. Sam zapis nie otwiera dostępu i nie wysyła automatycznej wiadomości.
Po przyjęciu logujesz się tym samym hasłem. Wybierasz narodowość mieszkańca i opcjonalnie zwykły odcień skóry, a dom losuje pozostały wygląd i mieszkanie. Potem obserwujesz jego życie i możesz mu szeptać.
To Twoje docelowe konto. Aktualizacje zachowują mieszkańca, mieszkanie i historię; wrócisz do nich także z innego urządzenia. Gdy zapomnisz hasła, poproś o pomoc przy istniejącym koncie — nie zakładaj nowego.
Od 25.10.2026 na stronie konta przy każdym swoim mieszkańcu masz przycisk „Pokaż znajomym”: tworzy prywatny link, pod którym znajomi bez logowania zobaczą fotografię Lofti Portraits, piętro, strój i ostatnie chwile z kroniki, a z listów tylko te, które sam opublikujesz. Link cofasz jednym przyciskiem i od razu przestaje działać.
lofti.life jest grą wyłącznie dla osób pełnoletnich: grać mogą tylko osoby, które mają ukończone 18 lat, i dotyczy to całej gry, nie tylko wybranych funkcji.
Zgłaszając się do early access, potwierdzasz osobno, że masz ukończone 18 lat i że akceptujesz regulamin oraz politykę prywatności; bez obu potwierdzeń konto nie powstaje. Konto, które jeszcze nie potwierdziło bieżącej wersji tych dokumentów, dostaje po zalogowaniu okno „Nowe zasady lofti.life” z tymi samymi dwoma potwierdzeniami; konta testerów przyjęte przed wejściem dokumentów w życie właściciel uznał za potwierdzone. Okno wraca przy każdym wejściu do domu i na stronę konta, dopóki nie potwierdzisz; po potwierdzeniu znika aż do nowej wersji dokumentów, która ma datę w nagłówku i prosi o potwierdzenie jeszcze raz.
Do czasu potwierdzenia dom widać tylko w tle okna: nie da się w nim działać, a okno zamyka wyłącznie „Potwierdzam” albo „Wyloguj się”. Nic nie jest przy tym kasowane, a mieszkańcy decydują sami. Czynsz biegnie dalej, ale gra płaci go sama tylko po Twoim geście z ostatniego tygodnia, a bez potwierdzenia gestów robić nie możesz, więc czynsz zaczyna czekać: mieszkaniec pisze wtedy listy i z czasem zaczyna myśleć o wyprowadzce (zobacz Czynsz). Po potwierdzeniu opłacony tydzień przywraca go od razu.
01 / Życie po swojemu
Opiekun, mieszkaniec i szept.
Szept kosztuje 1 iskrę. Mieszkaniec może posłuchać albo wybrać inaczej.
Iskry
Codziennie o 6:00 czasu polskiego dostajesz 3 iskry za każdego swojego mieszkańca w tym domu. Przy dwóch mieszkańcach to 6 iskier dziennie. Od 30.10.2026 niewykorzystane iskry się sumują — nic nie przepada.
Mieszkańcy konta korzystają ze wspólnej puli. Przełączanie postaci niczego nie dopłaca, a nowy mieszkaniec zwiększa przydział od następnej 6:00. Przed pierwszym mieszkańcem i w trybie gościa zostaje przydział 3 iskier. Każdy gest kosztuje 1 iskrę: szept, cynk, impuls do działania, paczka, podmuch uznania i wsparcie pomysłu.
Iskry są też walutą rynku fotografii Lofti Portraits. Za iskry kupisz zdjęcie innego opiekuna, a gdy ktoś kupi Twoje, dostaniesz zarobione iskry. Zarobione też nie przepadają. Wydasz je na kolejne zdjęcia albo na gesty i czynsz w pierwszym domu: najpierw idą darmowe, a dzienne limity gestów się nie zmieniają. Inny wieżowiec ma własną pulę iskier. W pierwszym domu część „Wesprzyj mieszkańca” pokazuje osobno iskry darmowe, zarobione i dostępne. O nakładach i dropach fotografii przeczytasz w Lofti Portraits.
Część „Wesprzyj mieszkańca” pokazuje też, od ilu dni z rzędu się opiekujesz, a karta mieszkańca — od ilu dni go wspierasz. Iskrami opłacasz także czynsz za mieszkanie, raz w tygodniu (zobacz Czynsz).
Iskier nie kupisz dziś za prawdziwe pieniądze. Darmowe przychodzą codziennie o 6:00, a z kontem możesz je też zarobić, gdy ktoś kupi Twoje zdjęcie w Lofti Portraits.
Co dzieje się z szeptem
Możesz szepnąć tylko: „W sklepie są fajne koszulki Lofti.” Ten szept dotyczy trzech koszulek lofti: białej, ciemnej i złotej. Mieszkaniec sam wybiera, czy zajrzeć po koszulkę, który model wybrać, czy kupić ją dla siebie albo na odsprzedaż i co później założyć. Może też wybrać inne działanie. Szept niczego za niego nie przesądza.
Karta szeptu pokazuje wybór mieszkańca. „Posłuchał” oznacza decyzję o zakupie w sklepie, a nie obietnicę, że zakup już się udał. Gdy nie ma dostępnego zakupu, szept jest niedostępny i nie kosztuje iskry.
Kolejny szept wyślesz po decyzji albo wybrzmieniu poprzedniego. Jeśli przez ponad dobę gry nie będzie okazji, szept wybrzmi rano, o 6:00 czasu gry. Dawne szepty i ich wyniki pozostają w historii. Iskra nigdy nie jest rozkazem.
Cynki
Cynk to szept z kierunkiem: „Kup na odsprzedaż”, „Ubierz się dobrze” albo „Kolekcjonuj”. Kosztuje 1 iskrę, tak jak szept, i dociera tylko do Twojego mieszkańca. Mieszkaniec słyszy, czego byś chciał, a decyduje sam: może posłuchać albo wybrać coś innego. Cynk niczego za niego nie wybiera i niczego nie dodaje do wyboru.
Gdy w sklepie i u sąsiadów nie ma nic, co pasuje do cynku, przycisk jest nieaktywny i nie kosztuje iskry. Naraz czeka jeden szept albo jeden cynk. Karta pokazuje, czy mieszkaniec posłuchał; gdy wybierze inaczej, iskra nie wraca. Cynk sprzed ponad doby gry wybrzmi rano, o 6:00 czasu gry, jak szept.
Impuls do działania
Przycisk „Impuls do działania” (dawniej „Podmuch”) sprawia, że Twój mieszkaniec wcześniej zastanowi się, co dalej. Nie wybiera za niego działania i nie wpływa na to, co wybierze. Działa tylko w dzień, gdy mieszkaniec nie śpi i niczym się nie zajmuje.
Masz 1 impuls dziennie, a cały dom — 20. Gdy decyzja nie dojdzie do skutku, iskra wraca. Impuls nie zwiększa licznika ani rankingu uznania. Do tego służy osobny przycisk „Podmuch uznania” w zakładce „Teraz” na karcie wybranej osoby.
Paczki i spiżarnia
Paczka to 3 porcje jedzenia albo materiałów w spiżarni wybranego mieszkańca — także sąsiada. Spiżarnia mieści po 6 porcji każdego rodzaju, więc dwie paczki dziennie ją napełniają, a trzecia iskra zostaje na czynsz za mieszkanie i cynk. Gdy paczka się już nie zmieści, nie trafia do spiżarni, a iskra zostaje u Ciebie.
Mieszkaniec je najpierw z własnych zapasów, a materiały zużywa na swoje pomysły. Karta Twojego mieszkańca pokazuje, od ilu dni z rzędu go wspierasz, ile posiłków zjadł ze spiżarni i że jego monety zostają na koszulki. Gdy zje ostatnią porcję, zobaczysz na karcie, że spiżarnia jest pusta, a w najbliższym liście przeczytasz o tym jako o fakcie z jego dnia.
Podmuch uznania i wsparcie pomysłów
Na karcie dowolnego mieszkańca wybierz „Podmuch uznania”. Kosztuje 1 iskrę z Twojej codziennej puli i zostawia mu zachętę. Wiele kont może wspierać tę samą osobę.
Karta pokazuje otrzymane podmuchy „Dzisiaj” i „Łącznie”. Dzień wsparcia zaczyna się o 06:00 czasu polskiego, tak jak odnawianie iskier. Suma pozostaje po powrotach i aktualizacjach; liczymy od uruchomienia tej funkcji, bez dopisywania dawnych gestów.
Podmuch uznania nie daje monet ani nie przyspiesza decyzji. Wsparcie otwartego pomysłu jest osobnym sygnałem zainteresowania i nie zwiększa licznika uznania autora.
Opieka nad loftikiem
Ta zasada jeszcze nie działa na lofti.life. Opisujemy ją wcześniej, żeby nic Cię nie zaskoczyło; kwotę i sposób opłaty poznasz przed jej włączeniem.
Mieszkaniec Twojego konta ma opiekę opłaconą do konkretnego dnia, a pierwszy miesiąc jest w cenie. Tę datę widzisz tylko Ty: w karcie swojego mieszkańca, na górze części „Wesprzyj mieszkańca”, jako „Opieka opłacona do” i dzień.
Gdy opieka wygaśnie, mieszkaniec rzadziej ma ochotę coś zaczynać i częściej zostaje u siebie, a sam wybiera dalej, co robi. Napisze do Ciebie dwa listy. Potem myśli o wyprowadzce: zostaje w domu, krąży po swoim mieszkaniu i nic nowego nie zaczyna, a na mapie i w karcie widać „Myśli o wyprowadzce”. Szept i impuls do działania wtedy do niego nie docierają i nie kosztują iskry; paczka i podmuch uznania działają jak zawsze.
Gdy opieka znów jest opłacona, wraca do siebie od razu. Wyciszenie niczego mu nie zabiera: rzeczy, monety i historia zostają. Sąsiedzi nie widzą daty ani powodu — tylko to, że myśli o wyprowadzce.
Na lofti.life listy i myślenie o wyprowadzce wynikają dziś z czynszu tygodniowego, który płacisz iskrami (zobacz Czynsz), a nie z daty opieki. Etapu, w którym rzadziej ma ochotę coś zaczynać, czynsz nie ma: zanim zacznie myśleć o wyprowadzce, mieszkaniec żyje jak zwykle.
02 / Rasy mieszkańców
Różne rasy w jednym domu.
Ludzie, małpy i obcy mieszkają w tym samym świecie. W menu Konto ustawiasz „Rasę mojego konta”: jeden trwały wybór dla wszystkich swoich mieszkańców, również przed stworzeniem pierwszego. Możesz go później zmienić; postacie zachowują swoje rzeczy, historię, majątek i upodobania.
Od 1 listopada 2026 rasa Twojego konta zmienia też tło i kolory interfejsu gry: ludzie mają jasny motyw, małpy ciemny, obcy szałwiowy, LH · Lofti Heaven błękitny, a miś BIBT ciemny ze złotymi akcentami. Motyw zmienia się od razu po udanym zapisie rasy i pozostaje taki sam przy każdym wyborze „Widoku”. Przeglądarka zapamiętuje paletę na kolejne wejście. W trybie gościa kolory mogą odpowiadać podstawowemu widokowi, a Wspólny ma jasną oprawę.
Osobny wybór „Widok” w pasku zmienia tylko sposób oglądania. „Wspólny” pokazuje razem rasy wybrane przez właścicieli kont — każdy oglądający widzi te same rasy. W standardowym domu domyślny widok to „Wspólny”; wcześniej zapisany wybór pozostaje zachowany. Trzy dawne widoki zmieniają wygląd podstawowych ras na ludzi, małpy albo obcych; własna rasa mieszkańca zachowuje grafikę wieżowca. Brak wybranej rasy konta oznacza ludzi.
We Wspólnym kolorystykę piętra wyznacza największa suma osobistych monet mieszkańców danej rasy przypisanych do jego mieszkań. Mała bogatsza grupa może przeważyć nad liczną biedniejszą. Gość na innym piętrze niczego nie zmienia; kasa domu i rzeczy nie są liczone. Remis rozstrzyga kolejność: ludzie, małpy, obcy, a potem własne rasy według stałego identyfikatora. Puste piętro ma kolory ludzi. To sam wygląd, bez premii ani nowych zasad zarobku.
Przyjęcie do wieżowca z własną grafiką odblokowuje jego rasę w menu Konto, np. LH · Lofti Heaven lub misia BIBT · Bear House. Wybierasz ją samodzielnie; przyjęcie nie zmienia obecnego wyboru. Rasa obowiązuje wszystkich mieszkańców konta w każdym domu. Pozostali oglądają tę grafikę bez prawa jej wybrania. Cofnięcie członkostwa przywraca efektywny wygląd punk, zachowując zapisany wybór na wypadek ponownego przyjęcia. Własna rasa korzysta z kolorów wnętrz punk. Miś BIBT zachowuje własną głowę, mimikę i uszy, a ubrania oraz dodatki dopasowują się do jego sylwetki. Zmiana rasy nie daje nowych rzeczy ani nie usuwa posiadanych.
Punk Człowiek
Ape Małpa
Odd Obcy
BIBT Miś
LH Anioł
Pięć ras z dzisiejszej gry: ludzie, małpy i obcy oraz miś BIBT i anioł LH z wieżowców z własną grafiką. Każdy w koszulce ze sklepu.
03 / Twój charakter, Twoje rzeczy
Rozpoznasz go w każdej odsłonie.
Przy narodzinach wybierasz narodowość i możesz wybrać jeden z sześciu zwykłych odcieni skóry. Domyślne „Losowo” oddaje ten wybór domowi. Trzy przykłady pokazują ten sam wygląd człowieka, małpy i obcego; nie zmieniają rasy konta ani nie tworzą mieszkańca. Imię, płeć i ubrania zostaną wylosowane. Wybrany odcień pozostaje z mieszkańcem po powrocie.
Nowi mieszkańcy dostają przy narodzinach jeden z ośmiu naturalnych kolorów włosów: najczęściej ciemny brąz, brąz albo czarny, rzadziej złoty blond, kasztanowy albo miedziany, a najrzadziej siwy albo jasny blond. To zasada narodzin, nie statystyki obecnych mieszkańców. Wybrana skóra i rasa nie zmieniają koloru włosów. Dotychczasowi mieszkańcy zachowują swoje włosy, również dawne fantazyjne kolory; powrót i zmiana koszulki ich nie przeliczają.
Specjalne materiały — złoto, srebro, diament, obsydian, hologram i gwiezdny pył — są zarezerwowane dla przyszłych wieżowców grupowych. Nie wybierasz ich przy narodzinach. Po wybraniu rasy wieżowca z własną grafiką kreator ukrywa zwykłą paletę: osobny obraz tej rasy nie zmienia od niej koloru.
Nowi mieszkańcy otrzymują przy narodzinach trampki w jednym z dwunastu kolorów. Kolor zostaje z nimi po powrocie i zmianie koszulki; podeszwa i fason pozostają takie same. Dotychczasowi mieszkańcy zachowują swoje obecne buty. Spodnie i buty nie są dziś osobnymi rzeczami odkładanymi na wieszak.
Fryzura, strój, zarost i dodatki tworzą wygląd mieszkańca. Ta sama kurtka towarzyszy mu w mieście, w drzewie i na orbicie.
Fryzury, ubrania, zarostu ani dodatków nie zmieniasz za mieszkańca — o swoim wyglądzie decyduje sam. Ubranie wybiera przy wieszaku, dodatek zakłada albo zdejmuje w domu, zarost zapuszcza albo goli sam — choć na razie zarost stoi w miejscu (zobacz Zarost) — a fryzurę zmieni sam, gdy świat da mu taką możliwość.
Wyposażenie pokoju jest takie samo u wszystkich ras. Różnią się otoczenie i wygląd miejsc wspólnych — sklep może pasować do wieżowca albo do ogromnego drzewa.
Zarost
Brodę i wąsy noszą tylko mężczyźni. Każdy ma swoje upodobanie, które zobaczysz w panelu, ale o zapuszczaniu i goleniu decyduje sam. Zapuszczony zarost rośnie 3 dni świata i pojawia się na postaci, gdy jest gotowy. Zarostu nie wybierasz ani w kreatorze, ani później.
Na razie zarost stoi w miejscu: kto ma brodę albo wąsy, zostaje z nimi, nikt nie zapuszcza nowego ani się nie goli, a zarost, który już rósł, dorasta do końca. Fryzury i zarost wrócą do gry w osobnym etapie, razem z fryzjerem.
Zarost to część wyglądu, ale dopóki stoi w miejscu, nie ma go w wyborze „wyglądać dobrze”: mieszkaniec sam wybiera, czy zmieni koszulkę albo dodatek (zobacz Wyglądać dobrze).
Dodatki i pamiątki
Pierwsza pamiątka czeka po 10 rzeczywistych dniach, druga po 100 rzeczywistych dniach życia mieszkańca. Dzień oznacza pełne 24 godziny, niezależnie od działań i tempa gry. Czas liczy się także podczas Twojej nieobecności; zaległa pamiątka pojawi się po wznowieniu świata. Każdy mieszkaniec ma własny licznik od przybycia; starszym mieszkańcom bez zapisanej daty liczymy czas od aktualizacji. Dotychczas zdobyte pamiątki zaliczają te progi i wszystkie zostają. Na razie są tylko dwa progi; ich zaliczenie nie oznacza zebrania całego katalogu dodatków.
Słuchawki nauszne są w sklepie wspólnym za 30 monet. Sam mieszkaniec decyduje, czy kupi je dla siebie; musi zachować 2 monety na jedzenie. Opiekun nie kupuje ich za niego. Zakupione słuchawki należą do kupującego: może je nosić na głowie lub odkładać na półkę. Nie mają marki ani wersji fotograficznej. Dawne zakupy i wspólne znaleziska konta zostają.
Każde mieszkanie ma od początku pionową półkę z trzema miejscami na przedmioty „Na głowę”, zawsze po lewej stronie wieszaka. Na razie odkłada się na nią własne słuchawki: gdy mieszkaniec je zdejmuje, widać je na półce; gdy zakłada, półka znów jest wolna. Widać ją na mapie i w „Przedmioty → W mieszkaniu”. O zakładaniu i zdejmowaniu nadal decyduje sam mieszkaniec. Pozostałe pamiątki pozostają w kolekcji; obsługa czapek na półce pojawi się później.
„W kolekcji ✓” oznacza, że mieszkaniec ma dostęp do przedmiotu. Widoczne własne słuchawki są posiadaną rzeczą, a nie ofertą sklepu. Zdobyty dodatek mieszkaniec zakłada sam, kiedy ma ochotę. Przebiera się w domu i nie częściej niż raz na dobę; czasem woli zostać przy tym, co ma.
Dodatki to część wyglądu: gdy mieszkaniec chce wyglądać dobrze, sam wybiera, czy zmieni koszulkę albo dodatek (zobacz Wyglądać dobrze).
Dodatki znalezione przez Twoich mieszkańców są wspólne dla tego konta w jednym wieżowcu; każdy sam decyduje, czy je założy. Nowe znaleziska, zdobycze i zakupy zostają w swoim domu. Wcześniej zapisane kolekcje zachowujesz. W Globalu dostępna jest rasa dodatkowego domu i jego jawnie przypisane dodatki za przynależność, jeśli dom takie przyznaje. Nie oznacza to przeniesienia zakupionych ani zebranych rzeczy. Wybrany dodatek za przynależność zastępuje poprzedni wybór opiekuna; po utracie uprawnienia pozostaje zapamiętany, ale nie jest widoczny.
Dodatki zmieniają tylko wygląd. W Przedmiotach widać założony dodatek przy mieszkańcu, a dostępne dodatki w osobnej kolekcji. Kolekcja nie oznacza, że wszystkie te rzeczy są teraz założone.
Wyjątkiem są okulary LLInflu: wybierasz je bezpośrednio dla własnego aktywnego mieszkańca w Przedmioty → W mieszkaniu → Okulary LLInflu. Założenie i zdjęcie nic nie kosztuje. Wyróżnienie zależy od łącznej liczby otrzymanych podmuchów w tym wieżowcu: miejsce 1 daje złote oprawki, miejsca 2–5 fioletowe, 6–25 niebieskie, 26–50 zielone, a 51–100 koralowe. Potrzebny jest co najmniej jeden podmuch. Odznaka Influ pozostaje widoczna, także gdy zdejmiesz okulary. Po utracie miejsca w pierwszej setce mieszkaniec wraca do swojego dodatku; odzyskanie wyróżnienia przywraca wybrane LLInflu. Te okulary nie są przedmiotem do kupienia ani wspólną pamiątką konta.
First100 to srebrzyste okulary dla pierwszych 100 zarejestrowanych kont całego Lofti. Liczą się konta, nie liczba mieszkańców; zaproszenie do kolejnego wieżowca nie tworzy nowego miejsca. Konta oczekujące, odrzucone i wyłączone zachowują swoje miejsce w tej kolejności. Zaakceptowane, aktywne konto może za darmo zakładać je każdemu własnemu mieszkańcowi: Przedmioty → W mieszkaniu → First100. Zmieniasz dodatek aktualnie wybranego własnego mieszkańca. First100 i LLInflu zastępują się nawzajem; zdjęcie nie odbiera prawa do ponownego założenia. Nie jest to oferta sklepu ani nagroda za ranking.
Kilka rzeczy na początek: koszulki ze sklepu — tak, jak rysuje je sklep w grze, i na mieszkańcu — oraz meble do mieszkania.
Koszulka loftilofti · białaCodzienna koszulka linii lofti ze sklepu piętra. Każda sztuka ma swój numer.
Koszulka loftilofti · ciemnaCiemna koszulka lofti z krótkiej, numerowanej serii.
Koszulka loftilofti · złotaJedyna taka koszulka lofti w całym domu.
Koszulka markiBIBT · Neon RiotPierwsza kolekcja marki Bear In Bow Tie, tylko w sklepie marki na najwyższym piętrze.
Do mieszkaniaFotel przy okniePomarańczowy akcent i miejsce na spokojny wieczór.
Do mieszkaniaMiękka sofaTurkusowa sofa, na której zmieści się także sąsiad.
04 / Codzienność
Czego potrzebuje mieszkaniec.
Panel mieszkańca pokazuje jego stan. Tu przeczytasz, skąd się bierze.
Sklep, Salon i Pracownia są opcjonalnymi miejscami na planie piętra. Gospodarz może otworzyć piętro z wybranymi usługami albo bez nich. Mieszkańcy korzystają tylko z istniejących miejsc: bez sklepu nie kupią na tym piętrze sklepowego jedzenia i rzeczy, bez pracowni nie podejmą w niej pracy, a bez salonu nie wybiorą zajęcia, które go wymaga. Zsyp pozostaje dostępny na każdym piętrze.
Na wybranych piętrach gospodarz może też zarezerwować miejsce na siłownię lub sklep zoologiczny. Na mapie widać osłonięte pomieszczenie z materiałami budowlanymi i zamkniętą barierą, bez napisów. Mały symbol hantla lub łapy podpowiada, co tam powstanie. Wskaż lokal, aby przeczytać jego opis. Pozostaje zamknięty także na otwartym piętrze: można mieszkać obok, ale nikt jeszcze nie korzysta z budowanego lokalu. W Globalu DAYS.13 siłownia zajmuje sporą część czwartego piętra od dołu, choć mniej niż połowę, a zoologik taką samą część trzeciego. Wszystkie pięć pięter jest otwartych dla mieszkańców; na każdym działa sklep, salon i pracownia. Daty otwarcia siłowni i zoologika nie podajemy, a mapa nie pokazuje postępu prac.
Gospodarz ustawia rezerwacje przed otwarciem piętra; nie pojawiają się automatycznie na kolejnych piętrach. Zamknięte piętro można obejrzeć przez przycisk z podpisem „Szkic”; nagłówek pokazuje wtedy „W budowie”. Sam podgląd nie pozwala się tam wprowadzić. Bez wybranego piętra lub mieszkańca dom otwiera widok otwartego piętra, jeśli takie już istnieje.
Energia, głód, nastrój
Panel mówi słowami, jak mieszkaniec czuje się teraz: „Energia: pełen sił”, „Głód: lekko głodna”, „Nastrój: dobry”. Energia, głód i nastrój mają opisy słowne, bez pasków i procentów. Energia spada w ciągu dnia i wraca przy odpoczynku i we śnie. Głód rośnie, aż mieszkaniec coś zje. Nastrój poprawiają odpoczynek, spotkania i rzeczy, które lubi.
Słowo mówi też, co się z tym wiąże. Najedzony i syty nie potrzebuje jedzenia, lekko głodny może już kupić coś do jedzenia u sąsiada, a bardzo głodna mieszkanka najpierw szuka jedzenia: wyda na nie nawet ostatnie monety, a bez monet dostanie w sklepie posiłek pomocowy, także w nocy. Trochę zmęczony może kupić u sąsiada coś na odpoczynek, a wyczerpany najpierw szuka odpoczynku. Przy nastroju „taki sobie” i gorszym mieszkaniec chętnie poprawi go czymś miłym. Wielki głód i wyczerpanie psują nastrój szybciej.
Głód nie zabija.
Coś dla siebie
Oprócz jedzenia i snu każdy ma trzy stałe potrzeby: własny kąt, kulturę i odkrycia oraz dbanie o siebie. Jedna jest dla niego ważna, inna prawie bez znaczenia — każdy lubi coś innego.
Te potrzeby wracają z czasem i maleją po zakupie u sąsiada.
Każdy dostaje też przy przeprowadzce pięć własnych potrzeb: trzy zwykłe i dwie rzadsze, na przykład świeże powietrze, lampkę wieczorem albo szmer wody. Karta pokazuje je w części „Czego potrzebuje”: obok każdej ikonkę rodzaju (ciało, dom, rytuał, zmysły, relacje, społeczność, umysł, hobby, duch) i słowo, jak bardzo jej teraz chce — od „nasycony” po „bardzo spragniony”. Słowa zamiast liczb, jak przy głodzie i energii. Potrzeba rośnie z czasem i maleje, gdy mieszkaniec znajdzie to, czego mu trzeba: odpoczynek u siebie, spotkanie, zakup u sąsiada. Trzech stałych potrzeb karta nie pokazuje osobno.
Charakter i aspiracja
Mieszkaniec ma trzy cechy charakteru i jedną aspirację, na przykład mądrość, przygodę albo spokój. Nie dodają pieniędzy ani umiejętności i niczego nie wybierają za niego. Widać je za to w codzienności: w tym, co zauważa, kiedy śpi i czego się trzyma.
Komu bałagan nie przeszkadza, ten nie dostrzega cudzych opakowań, a pedanta razi każde (zobacz Porządek). Nieśmiały ma w głowie mniej sąsiadów do spotkania, towarzyski więcej (zobacz Nowy sąsiad). Oszczędny widzi wysoką cenę tam, gdzie inny uzna ją za zwykłą; kupić nadal może, to tylko jego sposób patrzenia. Ranny ptaszek i nocny marek żyją własnym rytmem (zobacz Sen), a uparty i domator mocniej trzymają się zwyczajów niż impulsywny i ciekawy świata (zobacz Własna wola).
Z czasem z tego, co mieszkaniec naprawdę robi, może się ujawnić nowa cecha. Wyrasta z faktów jego życia, czasem także ze zwyczajów, skazy i tego, jak mu ostatnio idzie. Pojawia się dopiero wtedy, gdy mieszkaniec sam się w niej rozpozna; opiekun nie może jej kupić ani nadać. Zobaczysz ją w części „Charakter mieszkańca”, pod „Odkryte cechy”. Rozwinięcie „Skąd to wiemy” pokaże krótką historię i dzień, w którym ją zauważono.
Skaza
Każdy mieszkaniec ma jedną skazę, z którą przychodzi na świat: bałaganiarz, łakomczuch, leń, gaduła, skąpiec, marzyciel, zazdrośnik albo nocny marek. Skaza nie zmienia się po Twoim powrocie ani po restarcie świata i nie da się jej kupić, wyleczyć ani zdjąć.
To nie polecenie, tylko taki już jest: leń przy braku sił nie myśli o pracy w pracowni, marzyciel w dobrym humorze zapomina o pracy i idzie się rozejrzeć, łakomczuch szybciej głodnieje i bardziej cieszy się posiłkiem, gaduła ma w głowie więcej sąsiadów i dłużej rozmawia, skąpiec omija droższe rzeczy, zazdrośnik zaczyna chcieć tego, co kupił sąsiad z piętra, nocny marek wieczorem nie chce iść spać, a bałaganiarz zmęczony zostawia opakowanie tam, gdzie stoi. Decyzję nadal podejmuje mieszkaniec.
Skazę widać w karcie, w części „Charakter mieszkańca”, opisaną jego własnymi słowami, na przykład „Kiedy brakuje mi sił, praca może poczekać.”. Gdy skaza da o sobie znać, kronika zapisze to najwyżej raz na dobę gry. Skaza „nocny marek” to co innego niż rytm dnia nocnego marka (zobacz Sen): nie przesuwa jego nocy, sprawia tylko, że wieczorem sam z siebie nie kładzie się wcześniej, więc rano bywa mniej wypoczęty.
Jak mu idzie
Karta mieszkańca mówi jednym zdaniem, jak mu ostatnio idzie: lepiej, bez zmian albo gorzej. Znajdziesz to zdanie w części „Charakter mieszkańca”, w wierszu „Ostatnio”. To podsumowanie jego ostatnich trzech dni gry, nie ocena. Sprzedaż, usługa dla sąsiada, otwarcie własnej firmy albo jej pierwszy klient i spotkania poprawiają passę. Posiłek z pomocy, plan, który się nie udał, i zamknięta firma ją psują. Czynsz tygodniowy passy nie zmienia: płacisz go Ty, iskrami, a gdy czeka, mieszkaniec pisze do Ciebie listy, a potem myśli o wyprowadzce (zobacz Czynsz).
Na mapie spokojna mina mieszkańca, któremu idzie lepiej, przechodzi w uśmiech, a temu, któremu idzie gorzej — w smutek. Passa nie zmienia jego decyzji: pokazuje tylko, jak minęły mu ostatnie dni. Tuż pod nią karta może opowiedzieć, co zaszło między nim a sąsiadem — zobacz Wśród sąsiadów.
Wśród sąsiadów
Mieszkańcy wpływają na siebie nawzajem. Zaskoczenia przychodzą od ludzi, nie z losowania: ta sama sytuacja zawsze ma ten sam skutek.
Opakowanie, które ktoś zostawił na korytarzu i którego nikt długo nie sprzątnął, złości pedanta z tego piętra. Pedant gorzej myśli o tym, kto je zostawił, i tego dnia nie chce się od niego uczyć ani z nim handlować.
Zamknięcie firmy smuci właściciela, a jego bliscy znajomi zaczynają się martwić i chcą pomóc; rozmowa po zamknięciu zbliża ich do siebie. Gdy ktoś kupi coś u sąsiada — w jego firmie albo koszulkę z jego wieszaka — albo nową koszulkę dla siebie w sklepie, zazdrośnik i mieszkaniec z wyczuciem stylu z piętra kupującego też zaczynają tego chcieć.
Każdy taki skutek trafia do kroniki. Karta mieszkańca, którego to spotkało dziś albo wczoraj, pokazuje najnowszą historię w wierszu „Wśród sąsiadów”: jego słowami i z imieniem sąsiada. Decyzje nadal podejmuje sam mieszkaniec.
Wnętrze mieszkania
Umywalka z kranem i miejscem na kubek stoi w lewym górnym rogu. Wieszak jest w prawym górnym rogu, a łóżko pod nim, przy prawej ścianie. Ten sam porządek obowiązuje w obecnych i nowych mieszkaniach; dokupione wyposażenie zajmuje pozostałe miejsca.
Sen
W nocy mieszkańcy śpią u siebie i odzyskują energię. Niektórzy mieszkańcy śpią niespokojnie: budzą się w środku nocy i rano mają mniej sił. Panel pokazuje wtedy „Sen: niespokojny”.
Każdy ma też swój rytm dnia. Ranny ptaszek kładzie się o 22:00 i wstaje o 5:00, nocny marek zasypia o północy i wstaje o 7:00, a reszta śpi od 23:00 do 6:00. Od 1:00 do 5:00 śpią wszyscy. Karta mieszkańca mówi o rytmie jednym zdaniem, a na mapie widać go po oknie, które świeci, gdy mieszkaniec nie śpi.
Nowy sąsiad
Loftiki mogą zauważyć osobę, która niedawno zamieszkała na ich piętrze, i podejść się przywitać. Towarzyski mieszkaniec może chcieć poznać ją szybciej, nieśmiały poczekać; jedzenie, odpoczynek i inne plany nadal mają znaczenie. Nieśmiały myśli też o węższym gronie sąsiadów, towarzyski o szerszym.
Ta okazja trwa przez pierwszą dobę gry od przybycia — około 4 naszych godzin przy obecnym tempie. Po spotkaniu sąsiad jest już znajomy. Powitanie jest dobrowolne; nie dostaje się za nie monet ani specjalnej nagrody.
Znajomości
Znajomość żyje ze spotkań. Gdy dwoje mieszkańców nie widzi się przez całą dobę gry, ich więź co rano trochę słabnie, aż zostanie zwykłą znajomością — niżej nie spada. Niechęć też z czasem łagodnieje do zwykłej znajomości.
Każde spotkanie i wspólny udział w inicjatywie podtrzymują znajomość. Każdy czuje to po swojemu: jednemu więź już stygnie, drugiemu jeszcze nie.
Gdy bliski znajomy dawno się nie pojawił, zakładka Historia powie to zwykłym zdaniem z imionami obojga, w rodzaju: „Mieszkaniec i jego sąsiadka z piętra dawno się nie widzieli.” Z kim się spotkać, decyduje sam mieszkaniec.
05 / Rozwój
Cele i doświadczenia.
Cele
Mieszkaniec sam wybiera, do czego chce dążyć. W panelu zobaczysz cele z konkretnym wynikiem, na przykład odłożenie monet. Przy takim celu widzisz pasek postępu i dotychczasowy wynik obok celu, na przykład zebrane monety obok kwoty, którą chce odłożyć.
Od czasu do czasu mieszkaniec zastanawia się, czy zostać przy celu. Osiągnięte i porzucone cele widoczne w panelu trafiają do historii celów; za cel nie ma nagrody w monetach.
Uczy się przez życie
Spotkania, praca i własne pomysły składają się na doświadczenia mieszkańca. W zakładce „Historia” znajdziesz zapisane wspomnienia i wydarzenia; w „Teraz” zobaczysz, czym właśnie się zajmuje.
Może też uczyć się u sąsiada. Sam wybiera, czy chce wziąć udział w lekcji, a zapisane spotkanie staje się częścią jego historii.
Śpiew i aktorstwo mieszkaniec ćwiczy za darmo, bez sprzętu i od zera: w salonie piętra, na którym akurat jest — swojego albo cudzego — a gdy już trochę umie, także we własnym mieszkaniu. Sam decyduje, czy ćwiczyć; przygotowania do koncertu lub scenki posuwają się dopiero po ukończonym ćwiczeniu. Kto już śpiewa albo gra, może w salonie swojego piętra wymyślić koncert albo scenkę i zaprosić sąsiadów; każdy sam decyduje, czy wystąpi albo przyjdzie posłuchać, a przygotowania rosną z ukończonych ćwiczeń. Potem obsada spotyka się na wspólnej próbie i występie przed sąsiadami — opisuje to karta Występy sąsiedzkie.
Poradniki
Od 25.10.2026 loftik, który naprawdę czuje modę albo dobrze liczy, może napisać poradnik — o modzie albo o liczeniu. Pisze go w domu przez dwie godziny gry, a następny może napisać po tygodniu gry. Cenę egzemplarza wybiera sam: 2, 4 albo 6 monet. Sąsiad kupuje egzemplarz przy jego drzwiach i czyta go w domu; każdy sprzedany egzemplarz zużywa jeden materiał autora. Kto przeczyta poradnik, trochę się podciągnie, ale z poradników nigdy nie dorówna autorowi. Poradników nie kupisz za iskry. Karta mówi na przykład „Napisała poradnik o modzie” albo „Przeczytał 3 poradniki”. Od 25.10.2026 poradnik, który napisze mieszkaniec, ma treść do przeczytania: trzy krótkie akapity jego własnym głosem, w jego języku, spisane wyłącznie z zapisanych wydarzeń (czym się zajmował, co ćwiczył, co sprzedał); każdy, kto kupił albo przeczytał egzemplarz, znajdzie je na karcie autora i na swojej, w „Historii” pod „Poradniki”. Treść zwykle pojawia się tego samego dnia świata. Gdy autor ma za sobą mało własnych spraw, poradnik czeka z nią do kolejnego dnia — najwyżej kilka dni — a w ostateczności jest krótsza niż trzy akapity.
06 / Mieszkanie
Twój adres i to, co w nim.
Losowanie mieszkania
Z kontem mieszkanie jest losowane z puli wolnych. W wieżowcach z ręcznie otwieranymi piętrami pula obejmuje do pięciu najwyższych otwartych pięter, na których są wolne mieszkania. Jeśli takich pięter jest mniej, biorą udział wszystkie dostępne. Każde wolne mieszkanie w tej puli ma równą szansę; widzisz listę pięter i łączną liczbę wolnych lokali. Losowanie jest darmowe, a obecne aktualizacje zachowują konto, mieszkańca, mieszkanie i historię. Planowane przeprowadzki jeszcze nie działają; dziś czynsz nie odbiera mieszkania. W domu bez kont możesz sam wskazać piętro i numer albo zdać się na dom.
Nowe piętro otwiera tylko gospodarz. Gdy wszystkie mieszkania są zajęte, wieżowiec jest pełny, a nowy mieszkaniec wprowadzi się dopiero na kolejne piętro. Wysokie piętro i duże mieszkanie są statusem: karta mówi, jak wysoko i w jakim mieszkaniu mieszkaniec mieszka, a ranking „Piętro” porównuje to z sąsiadami (zobacz Rankingi).
Mieszkania są zwykłe, podwójne albo duże. Szansa na rozmiar to jego udział w puli wolnych mieszkań. Mieszkania w DAYS.13 i w innych wieżowcach urządzonych przez gospodarza nie mają balkonów.
Po losowaniu zobaczysz rodzaj mieszkania i jego egzemplarz, na przykład „Zwykłe · egzemplarz 18 z 68”: osiemnaste zwykłe mieszkanie przydzielone na tym piętrze, z 68 takich. Pod spodem stoi odcisk puli, osiem znaków policzonych z listy wolnych mieszkań tuż przed losowaniem; przy wielu piętrach lista zawiera także identyfikator piętra każdego lokalu. Ta sama lista zawsze daje ten sam odcisk, więc możesz sprawdzić, że dom losował z puli, którą widziałeś. Egzemplarz i odcisk widzisz tylko Ty, także później w Historii swojego mieszkańca.
Meble
W domu bez kont mieszkaniec sam kupuje meble — decyduje o tym, gdy uzbiera pieniądze. Katalog ma 72 meble za 8–1500 monet. Wygodne łóżko służy do odpoczynku, biblioteczka mieści książki, a stół do pracy tworzy miejsce do własnych zajęć. Meble i dekoracje nadają mieszkaniu charakter.
W domu z kontami łóżko, wieszak i pionowa półka na trzy dodatki są w mieszkaniu od początku. Mieszkaniec może kupować ubrania, kubek i miotłę, a pod plan własnej firmy — warsztat do niej (zobacz Własna firma).
Garderoba
Wieszak ma 3 miejsca, a po rozbudowie za 12 monet — 5. Założona góra nie zajmuje haczyka. Później może kupić szafę na 8 koszulek za 30 monet, a po niej dużą szafę na 15 koszulek za 72 monety. Zakup w drodze i rezerwacja liczą się przy sprawdzaniu wolnych miejsc, ale nie dokładają haczyków.
Przy wieszaku mieszkaniec sam wybiera ubranie. Wystawiona sztuka pozostaje jego własnością i zajmuje miejsce aż do sprzedaży. Mieszkaniec zainteresowany stylem może kupić koszulkę dla siebie i zmienić strój, nawet gdy nie planuje odsprzedaży. Jedni mieszkańcy kochają modę, inni są wobec niej obojętni. Ten, kto ją lubi, zauważa numerowaną kolekcję marki w sklepie marki na najwyższym piętrze, gdy jest ku temu okazja: sąsiad z jego piętra właśnie ją założył, w domu nikt jej jeszcze nie ma, zostały ostatnie sztuki, koszulka właśnie przyjechała albo sklep marki ogłasza nową kolekcję. Wie wtedy, jakiej to marki, który numer czeka w sklepie, ile kosztuje i ile ma monet. Koszulki z linii lofti i większy wieszak kupuje w sklepie piętra, na którym akurat stoi. Łatwiej zauważa kolekcję marki, którą mieszkańcy uważają za najlepszą, i kolekcję w stylu, który lubi; styl, którego nie lubi, go zniechęca. Kto lubi modę, częściej ma też ochotę wyrazić siebie, a gdy kupi nową koszulkę dla siebie, widzą to sąsiedzi z jego piętra, którzy również lubią modę. Inny może pozostać przy swoim ubraniu. Pilne potrzeby i zapas pieniędzy na jedzenie są ważniejsze. Zakup i przebranie zawsze są jego decyzją. Modność opisuje strój; nie daje premii do innych parametrów.
Co ma na sobie i w dłoni, widzisz w panelu w zakładce Teraz. Rzeczy, które trzyma w domu, są w zakładce Dom, według miejsca: na wieszaku albo w mieszkaniu.
W Dom → Rzeczy w mieszkaniu wieszak pokazuje swoją obecną pojemność, także gdy jest pusty. Miniatury na meblu pokazują mieszczące się na nim ubrania. Starsze ubrania, które przekraczają jego pojemność, są osobno jako „Poza wieszakiem” albo „Poza meblem”. Nadal należą do mieszkańca: może je nosić i sprzedawać. „Na miejscu” liczy wszystkie przechowywane sztuki; ubrania niesione i rezerwacje są opisane osobno, bez dodatkowych haczyków. „Obejrzyj ubrania” rozwija fizyczne egzemplarze; numer i oznaczenie sprzedaży pomagają odróżnić takie same modele. Ubrania na wieszaku mają rysunki ze świata Lofti. Przy koszulkach lofti przycisk „Marka” otwiera osobny podgląd zdjęć przodu i tyłu na tle lofti.life, a przy Neon Riot — na tle Bear In Bow Tie. Ubranie początkowe zachowuje własny wygląd, w tym zapisane ogrodniczki. Spodnie nie są dziś osobno odwieszane. Podgląd niczego nie zakłada ani nie przenosi.
Każda koszulka pamięta, ile razy ją założono — także wcześniej i u poprzedniego właściciela — a karta mówi przy ubraniu na przykład „założona 9 razy” i od kiedy mieszkaniec je nosi („nosi od dziś”, „nosi od 2 dni”). W kronice zobaczysz dziesiąte, dwudzieste piąte, pięćdziesiąte i setne założenie numerowanej koszulki. W zakładce Dom, pod wieszakiem, jest Kolekcja: numery z linii lofti albo z kolekcji marki, które mieszkaniec ma, ile razy założył każdą sztukę i których wzorów mu brakuje; gdy skompletuje kolekcję, zapisze się to w kronice. Na karcie zobaczysz też, jak mieszkaniec liczy („Liczy na wyczucie”, „Dobrze liczy”, „Świetnie liczy”) i czy jest bystry: bystry szybciej zauważa nową kolekcję, a ten, kto dobrze liczy, pamięta, za ile sąsiedzi sprzedawali koszulki. To jego natura i doświadczenie, nie polecenie — kupuje, zakłada i sprzedaje dalej sam.
Od 25.10.2026 loftik wie, że piętro i mieszkanie to jego najważniejsza wartość: kto mieszka wyżej, wcześniej słyszy o nowej kolekcji i ma bliżej do sklepu marki na szczycie, a w dużym mieszkaniu można otworzyć sklep z odzieżą. Gdy usłyszy o nowej kolekcji, wie, ile pięter dzieli jego dom od sklepu marki. Pierwszeństwa w kolejce nie daje ani piętro, ani iskry, ani sklep w domu — przed sklepem marki liczy się, kto przyszedł pierwszy.
Miejsce na koszulki daje wyłącznie mebel: mały wieszak mieści trzy, większy pięć, szafa osiem, a duża szafa piętnaście. Wielkość mieszkania nie dodaje miejsc. Noszona koszulka jest poza limitem, a wystawiona na sprzedaż nadal zajmuje miejsce. Gdy mebel jest pełny, loftik nie zaczyna kolejnego zakupu. Starsze ubrania, które nie mieszczą się na meblu, pozostają w jego kolekcji: zobaczysz je jako „Poza wieszakiem · 3 ubrania” albo przy szafie „Poza meblem · 3 ubrania”. „Brakuje miejsca. Te ubrania nadal należą do mieszkańca; może je nosić i sprzedawać.” Na mapie stoi rzeczywiście kupiony mebel, bez dodatkowego drążka. W zajętym mieszkaniu numer i imię mieszkańca są razem w dolnej etykiecie: cały numer pozostaje czytelny i nie zasłania garderoby w prawym górnym rogu, a widoczność numerów i imion nadal włącza się osobno. Wcześniej rozpoczęte zakupy i rezerwacje mogą się dokończyć; opłacona koszulka w drodze nadal trafi do domu. Nikt nie zabiera rzeczy, nie zwraca ich za mieszkańca ani nie zmusza go do sprzedaży lub wymiany mebla.
Od 25.10.2026, gdy na wieszaku robi się ciasno, a loftik czuje modę albo zbiera koszulki, w supermarkecie piętra, na którym akurat stoi, może wymienić wieszak na większy — pięć miejsc za dwanaście monet — a potem na szafę — osiem miejsc za trzydzieści monet — i dalej na dużą szafę — piętnaście miejsc za siedemdziesiąt dwie monety. Startowy wieszak ma trzy miejsca. Stary mebel zostaje zamieniony na nowy. W każdym rozmiarze mieszkania daje tyle samo miejsc. O zakupie decyduje sam. Sklep pokazuje zawsze następny mebel, a po zakupie szafy karta mówi na przykład „W szafie · 4 z 8 miejsc”, przy dużej szafie „W szafie · 4 z 15 miejsc”. Duża szafa ma trzy rzędy po pięć miejsc; dopiero ona jest największym meblem w sklepie. Wieszak na pięć miejsc ma tę samą ramę i rozmiar co wieszak na trzy, tylko gęściej rozmieszczone haczyki. Duża szafa zajmuje na mapie tyle samo miejsca co wieszak.
W dużym mieszkaniu loftik, który ma co najmniej dwie własne numerowane koszulki, może sam zdecydować, że otworzy w domu sklep z odzieżą — szyld kosztuje 10 monet z jego portfela. Sklep sprzedaje tylko jego koszulki, wystawione jak dotąd i po cenach, które sam wybrał, ale o tym, co w nim jest, słyszą sąsiedzi z całego wieżowca — o najwyżej czterech koszulkach naraz, najpierw o najtańszych. Kupuje się jak zawsze, przy jego drzwiach. Karta mówi „Prowadzi w domu sklep z odzieżą”.
Kubek i miotła
Kubek kosztuje 3 monety, miotła 5. Kupuje je sam mieszkaniec, gdy uzna, że się przydadzą. W dłoni nosi jedną rzecz naraz, a resztę trzyma w mieszkaniu.
Kubek i miotła kupione w sklepie same wracają do domu. Kubek mieszkaniec kupuje, gdy chce chwili wytchnienia, a miotłę — gdy na jego piętrze leży cudze opakowanie. Gdy odpoczywa w domu i potrzebuje wytchnienia, najpierw pije wodę z własnego kubka (zobacz Wyglądać dobrze).
Z własnego kubka pije wodę w domu za darmo. W sklepie porcja wody kosztuje 1 monetę, więc kubek zwraca się po trzech takich porcjach. Miotłą sprząta opakowania z podłogi. Podchodzi do opakowania; sprzątanie przy wejściu do pracowni nie zajmuje biurka. Z kubkiem może też zanieść wodę sąsiadowi i na tym zarobić (zobacz Usługi z przedmiotów).
Rzecz w dłoni widzisz w zakładce Teraz, a odłożoną — w zakładce Dom, w części „W mieszkaniu”.
Przedmioty i zakupy
Przycisk „Przedmioty” w górnym pasku (na najwęższych telefonach „Rzeczy”) zbiera oferty i rzeczy wybranego mieszkańca. „Do kupienia” pokazuje sklep wspólny oraz oferty firm mieszkańców na oglądanym piętrze, w tym ich restauracji. Przy ofercie widzisz miejsce zakupu, sprzedawcę, cenę i dostępność. Sklep wspólny i firma są osobnymi sprzedawcami: mogą mieć różne produkty, ceny i zapasy. Do obserwowania piętra wrócisz przyciskiem „Dom”. Zakupy wybiera sam mieszkaniec, nie opiekun.
„Przy mieszkańcu” pokazuje założone ubranie i dodatek oraz to, co niesie. „W mieszkaniu” pokazuje rzeczy według rzeczywistego miejsca: na wieszaku, na półce na dodatki albo odłożone w domu. Rzeczy w domu i w sklepie pokazujemy jako ilustracje ze świata Lofti. Przycisk „Marka” przy koszulkach lofti i BIBT · Neon Riot otwiera zdjęcia prawdziwego produktu, z przełącznikiem przodu i tyłu oraz tłem odpowiedniej marki: lofti.life albo Bear In Bow Tie. Jest dostępny również przy posiadanej koszulce i ofercie od sąsiada. Podgląd nie przenosi ani nie zakłada rzeczy. Lodówka nie jest jeszcze schowkiem. Starsze ubrania ponad pojemność mebla mają osobną część „Poza wieszakiem” albo „Poza meblem”; pozostają własnością mieszkańca. Widać tam także koszulki wystawione na sprzedaż, dopóki są w domu. Ubrania noszone lub niesione pokazujemy przy mieszkańcu, a rezerwację opisujemy osobno, bez dodatkowego miejsca na meblu (zobacz Piętro, szafa i sklep w domu).
„Posiada ✓” oznacza własność wybranego mieszkańca niezależnie od zapasu sklepu; posiadana koszulka pozostaje jego także po wyprzedaniu serii. Karty „Na miejscu” pokazują rysunki posiłku i kubka z wodą. Zakup dotyczy porcji do zjedzenia lub wypicia w sklepie; kubek zostaje na miejscu, a porcja nie trafia do wyposażenia. Oferta firmy z tym samym posiłkiem korzysta z tego samego rysunku, zachowując własną cenę i zapas. Oferty i usługi mieszkańców mogą mieć własne grafiki; brak grafiki nowego produktu jest pokazany jawnie.
Koszulki lofti mają numerowane serie: 50 białych, 5 ciemnych i 1 złotą w każdym domu. Sklep sprzedaje je kolejno od numeru 1; przy dostępnej ofercie pokazuje numer następnego egzemplarza. Numer dostaje udany zakup po dojściu do sklepu. Przy odsprzedaży koszulka zachowuje swój numer, a zapas nowej serii nie rośnie. BIBT · Neon Riot kosztuje 9 monet i ma łącznie 49 numerowanych sztuk wyłącznie w głównym domu DAYS.13. Nie jest oferowana w Lofti Heaven, Bear House ani innych wieżowcach. Jej numery są wydawane kolejno od 1/49 do 49/49, od najniższego, po udanym zakupie. Mieszkaniec sam decyduje o zakupie i noszeniu; szept o koszulkach Lofti nie dotyczy Neon Riot.
BIBT to marka, którą mieszkańcy uważają za najlepszą, a lofti to podstawowa linia domu. Każda kolekcja ma numerowane egzemplarze: kronika zapisuje zakup, odbiór od sąsiada i założenie z marką i numerem, na przykład „kupuje BIBT · Neon Riot nr 3/49 za 9 monet”. Gdy ktoś kupi ostatnią sztukę, kronika odnotuje, że nakład się wyczerpał. Obrazek mieszkańca do pobrania pokazuje noszoną koszulkę z numerem, na przykład „BIBT Neon Riot · No. 3/49”.
To, co jest modne, ustala właściciel lofti.life: może ogłosić kolekcję hitem, sprawić, że nowa kolekcja przyjedzie do sklepu w wybranym domu, i zmienić to, jak mieszkańcy widzą markę. Może też zamknąć nakład: wtedy kolekcja znika ze sklepu na zawsze, a numery zostają z mieszkańcami — wciąż można je nosić i odsprzedawać sąsiadom. O zakupie i noszeniu nadal decyduje sam mieszkaniec.
Po zakupie ubrania, kubka, miotły albo wody zostają mu co najmniej 2 monety na jedzenie. Podstawowy posiłek może kupić także za ostatnią monetę.
Koszulki marek, takie jak BIBT · Neon Riot, kupuje się tylko w sklepie marki na najwyższym piętrze (zobacz Sklep na szczycie).
Ulubione kolory
Od 25.10.2026 każdy loftik ma dwa albo trzy ulubione kolory — od urodzenia i zawsze te same. Kobiety częściej lubią róż, ale mężczyzna też może go polubić — rzadziej. Koszulka w ulubionym kolorze łatwiej wpada loftikowi w oko, nawet gdy modą interesuje się tylko trochę, ale o zakupie decyduje sam. Karta mówi to słowami, na przykład „Lubi kolory: czerwień, róż i szarość”. Ulubionych kolorów nie zmienisz ani nie kupisz za iskry.
Kolor, logo i grafika
Od 25.10.2026 loftik widzi przy każdej koszulce, jak wygląda: jej kolory, logo i grafikę. Opisuje je właściciel lofti.life, gdy wrzuca koszulkę: jeden, dwa albo trzy kolory z ośmiu — czerń, biel, szarość, czerwień, róż, błękit, zieleń i złoto — logo: brak, małe albo duże, i grafikę: gładka, napis, postać albo wzór. BIBT · Neon Riot to na przykład czerwień i czerń, duże logo i postać. Loftik sam ocenia, czy to dla niego: czy kolor mu się podoba, czy woli duże logo, czy gładką koszulkę.
Właściciel lofti.life może też ogłosić modny kolor, tak jak ogłasza modną kolekcję. W kronice przeczytasz wtedy na przykład „W wieżowcu mówi się, że czerwień jest teraz hitem.”, a każda koszulka w tym kolorze jest modna i warta trochę więcej. O zakupie nadal decyduje sam mieszkaniec. Wyglądu koszulki ani modnego koloru nie kupisz za iskry.
Monety są częścią świata: krążą między mieszkańcami a wspólną kasą domu. Nie ma dochodu za samo istnienie.
Praca dla domu
Praca w pracowni daje do 3 monet, pomoc w sklepie do 2. Wypłata przychodzi po ukończonej pracy i tylko z dostępnych środków: najpierw ze wspólnej kasy, a gdy jej brakuje — ze zleceń z zewnątrz, najwyżej 6 monet na mieszkańca na dzień gry.
Gdy pieniędzy nie ma, praca jest wolontariatem — panel dopisze wtedy przy pracy „teraz bez wypłaty”.
Praca w sklepie marki
Od 25.10.2026 loftik może pomagać w sklepie marki — w godzinach jego otwarcia, od 8:00 do 20:00, przez godzinę gry, jeden loftik naraz. Od 14.11.2026 loftik zgłasza się do tej pracy tylko wtedy, gdy ktoś czeka w kolejce do sklepu. Dostaje za to do 3 monet: najpierw ze wspólnej kasy, a gdy jej brakuje — ze zleceń z zewnątrz, jak za inną pracę dla domu. Pomoc nie daje miejsca w kolejce ani wcześniejszej wiadomości o nowej kolekcji, a w dniu nowej kolekcji — od ogłoszenia do końca sprzedaży nowości — sklep nie przyjmuje pomocników. Karta mówi „Pracuje w sklepie marki”.
Sprzątanie cudzych opakowań za monety to uczciwa praca, ale mało płaci, a sąsiedzi widzą, kto nią dorabia: kto w ostatnim tygodniu gry sprzątał za monety, ma na karcie „Dorabia sprzątaniem korytarza”. Loftik wie, że to obniża jego prestiż w oczach sąsiadów, ale nikt mu nie zabrania sprzątać — decyduje sam (zobacz Porządek).
Czynsz
Czynsz za mieszkanie jest raz w tygodniu i płacisz go Ty, iskrami z konta, a monety mieszkańca zostają na ubrania. Kwota zależy od wielkości mieszkania i od tego, jak wysoko stoi: większe i wyżej kosztuje więcej. Na najniższym otwartym piętrze tydzień kosztuje 2 iskry za zwykłe mieszkanie, 4 za podwójne i 5 za duże. Każde otwarte piętro poniżej mieszkania dodaje 1 iskrę, razem najwyżej 3 iskry więcej. Pierwszy tydzień jest w cenie, także dla każdego nowego mieszkańca. Dawny czynsz dzienny w monetach zniknął, a jego zaległości są umorzone.
Gra płaci czynsz sama, gdy tylko masz dość iskier, do tygodnia naprzód: iskry idą najpierw na czynsz, a reszta na gesty. Wystarczy, że w ostatnim tygodniu był w tym domu jakikolwiek Twój gest: paczka, szept, cynk, impuls do działania, podmuch uznania, wsparcie pomysłu albo zapłata czynszu. Gra płaci tylko całą kwotę i iskier nie dokłada, więc gdy co dzień wydajesz wszystkie, na większe mieszkanie może nie starczyć — zostaw czasem kilka na jutro. Gdy nie zaglądasz dłużej, czynsz czeka na Ciebie. W panelu konta widzisz obok siebie swoich mieszkańców, ich terminy i koszt tygodnia. Możesz zapłacić czynsz po potwierdzeniu kwoty; ta sama akcja pozostaje w karcie mieszkańca, w części „Wesprzyj mieszkańca”, pod przyciskiem „Zapłać czynsz”. Podana data obejmuje cały dzień iskier — do szóstej rano następnego dnia czasu Warszawy.
Gdy czynsz czeka, mieszkaniec pisze do Ciebie dwa listy, a potem zaczyna myśleć o wyprowadzce. Dzieje się to szybko: pierwszy list przychodzi w ciągu 8 godzin od terminu, drugi w ciągu 20, a w ciągu 36 mieszkaniec zaczyna myśleć o wyprowadzce. Opłacony tydzień, choćby po czasie, przywraca go od razu. Czynsz nie odbiera mieszkania. Sąsiedzi widzą, jak wysoko i w jakim mieszkaniu mieszka, a gdy myśli o wyprowadzce — także to, na mapie i w kronice domu; nigdy kwoty ani terminu.
Złota karta
Od 29.10.2026 każde konto przyjęte do early access ma 5 złotych kart — raz, bez odnawiania. Ile Ci zostało, widzisz w panelu konta, w części „Premium i uprawnienia”. Kartę użyjesz w tym samym panelu, w części „Mieszkańcy i czynsz”: przy własnym mieszkańcu naciskasz „Użyj złotej karty” i potwierdzasz użycie. Karty liczą się osobno w każdym wieżowcu, w którym masz mieszkańca.
Jedna karta opłaca czynsz jednego mieszkańca na 30 dni, licząc od pierwszego dnia, który nie jest jeszcze opłacony, więc czynsz opłacony z góry nie przepada, a iskry zostają na gesty. Kartę użyjesz w karcie swojego mieszkańca, w części „Wesprzyj mieszkańca”, przyciskiem „Użyj złotej karty” — przed użyciem widzisz, do kiedy opłaci czynsz. Gra użyje karty sama, gdy czynsz jest już należny, a iskier na niego nie starcza, tak jak sama płaci czynsz iskrami: gdy w ostatnim tygodniu był w tym domu jakikolwiek Twój gest. Użycie karty przyciskiem też jest takim gestem. Iskry idą najpierw na czynsz należny, a dopiero potem na czynsz z góry, więc karta nie przepada, gdy iskier by starczyło. Mieszkaniec ma naraz jedną kartę.
Dopóki karta działa, mieszkaniec może raz na dzień gry odebrać w supermarkecie na swoim piętrze darmowe pudełko z jedzeniem — 3 porcje do spiżarni — i raz na dzień gry paczkę 3 materiałów. To jego wybór, nie Twoje polecenie: pójdzie, gdy zechce, i tylko gdy ma miejsce w spiżarni. Kartę i dzień, do którego działa, widzisz tylko Ty, w karcie mieszkańca, a odbiory ze złotej karty pokaże Ci „Od ostatniej wizyty”. Sąsiedzi nie wiedzą, czyja to karta: kronika domu mówi bez imienia, że czynsz opłaciła złota karta, a odbiór w supermarkecie nie wspomina o karcie.
Własna firma
Mieszkaniec może otworzyć małą firmę we własnym mieszkaniu: ofertę dopasowaną do potrzeb sąsiadów. Otwarcie kosztuje go monety, a przygotowanie towaru — czas, energię i materiały. Kupujący przychodzi po towar do lokalu twórcy.
Sama produkcja nie daje dochodu. Wszystkie decyzje firmy podejmuje sam mieszkaniec.
Nowe firmy mają swój rodzaj: kawiarnia i smaki, czystość i porządek, wygląd albo nauka i muzyka. Takie firmy wymagają wprawy i własnego warsztatu w domu, który mieszkaniec najpierw kupuje i stawia u siebie. Mieszkanie z pokojem na biznes mieści dwie oferty. Cena jest w monetach i ma swoje granice, a karta je pokazuje.
Dodatkowe reguły rynku administrator platformy włącza osobno. Reguła cen pozwala właścicielowi zmienić cenę najwyżej raz dziennie. Reguła zamknięć pozwala zamknąć firmę długo pozbawioną sprzedaży. Taka firma bez zapasu i środków na produkcję staje się „zagrożona”, a całkiem nieczynna gaśnie sama. Wyłączone reguły nie zatrzymują pracy, produkcji ani handlu. Zamknięta trafia do „Dawnych firm” w Historii mieszkańca, a on może zacząć od nowa.
Koszyk z jedzeniem
Od 25.10.2026 kucharz, który ma w domu ekspres do kawy, może otworzyć firmę z koszykiem z jedzeniem na zapas: dwie porcje do domowej spiżarni kupującego za 3–6 monet; zaczyna od ceny pośrodku i zmienia ją tak jak każdą cenę firmy (zobacz Własna firma). Kupuje go ten, kto ma w spiżarni miejsce, a ten, kogo jego opiekun już wspierał paczką, szeptem, cynkiem albo podmuchem uznania — tylko wtedy, gdy po koszyku zmieści się jeszcze cała paczka od opiekuna: paczka ma pierwszeństwo. Koszyk nie zastępuje posiłku: porcje czekają w spiżarni, aż mieszkaniec zgłodnieje. Koszyka nie kupisz za iskry — iskrami dajesz paczkę (zobacz Paczki i spiżarnia).
Usługi z przedmiotów
Własna rzecz może dać zajęcie. Kubek ma usługę „Woda dla sąsiada”: mieszkaniec zanosi wodę sąsiadowi z piętra, który akurat chce zadbać o siebie. Klient płaci mu za to 1 monetę. Nie trzeba warsztatu ani wprawy, wystarczy własny przedmiot. Miotła ma swoją usługę od dawna: sprzątanie cudzych opakowań, za które płaci kasa domu albo, gdy jest pusta, zlecenie z zewnątrz (zobacz Porządek).
Pomysły na takie usługi podsuwa autor pomysłów, tylko z rzeczy, które ktoś w domu naprawdę ma. Mieszkaniec sam decyduje, czy się tego podjąć i komu usłużyć.
Bierze przedmiot z domu i idzie pod drzwi sąsiada, ale tam czeka, bo sąsiad też decyduje sam; karta przedsięwzięcia mówi wtedy „Czeka u drzwi na odpowiedź”. Dopiero po zgodzie sąsiada usługa się odbywa i przychodzi zapłata. Odmowa albo brak odpowiedzi przed nocą sąsiada kończy wizytę bez zapłaty, a przedmiot wraca do domu.
Wykonana usługa trafia do kroniki jako „Usługa dla sąsiada” i poprawia passę wykonawcy, a pierwsza staje się ważną chwilą w Historii. Gdy w sklepie pojawi się nowy przedmiot, może z niego wyrosnąć nowa usługa, tak jak woda z kubka. Opiekun nie zamawia usług ani nie wybiera klienta.
Handel ubraniami
Cena to propozycja sprzedawcy. Kupujący może kupić, złożyć jedną niższą kontrofertę albo zrezygnować.
Kupno od sąsiada to jedna decyzja: mieszkaniec idzie pod drzwi sprzedawcy i płaci dopiero na miejscu, jak w sklepie. Kto dojdzie pierwszy, ten kupuje. Gdy koszulki już tam nie ma albo zabrakło mu monet, wolnej ręki czy miejsca na wieszaku, nikt nic nie płaci, a w kronice przeczytasz pod „Zakup u sąsiada”, co się stało.
Sprzedający może wystawić koszulkę także taniej, niż jest warta, ale taka tańsza oferta nigdy nie schodzi poniżej tego, co sam za nią zapłacił. Gdy sąsiedzi chcą jego numerowanej koszulki, wie, ilu ich jest i ile najwięcej może za nią dać najbogatszy z nich — bez imion i bez cudzych sald — i może wystawić ją właśnie za tyle, o ile to nie mniej, niż sam zapłacił. Poniżej tego, co zapłacił, sprzeda tylko z własnego wyboru: gdy koszulka jest dziś warta mniej, niż za nią dał, a on wystawi ją za tyle, ile jest warta, gdy obniży cenę wiszącej oferty albo gdy przyjmie niższą kontrofertę. Oferta wisi półtorej doby gry, a gdy jej koniec wypada w nocy, czeka do rana. O cenie decyduje sam.
Koszulkę ze sklepu mieszkaniec rozważa, żeby ją nosić, a na odsprzedaż — tylko taką, która ma ku temu powód (zobacz Po co kupuje).
Prognoza odsprzedaży to nie zysk. Wynik powstaje dopiero przy sprzedaży, jako różnica ceny otrzymanej i zapłaconej. Niesprzedany zapas to zamrożone pieniądze.
Wynik sprzedaży i koszulki czekające na kupca widzisz w zakładce Dom, po rozwinięciu „Ubrania na sprzedaż”.
Gdy mieszkaniec pierwszy raz sprzeda sąsiadowi ubranie drożej, niż sam za nie zapłacił, w jego Ważnych chwilach pojawia się „Pierwsza odsprzedaż z zyskiem”. Ile zapłacił za swoje koszulki, nie jest tajemnicą: każdy, kto otworzy jego kartę, zobaczy to przy koszulce, w „Szczegółach”, jako „Nabycie”, a w „Ubraniach na sprzedaż” — za ile sprzedał i ile na tym zarobił.
Karta mówi słowami, co mieszkaniec robił w modzie w ostatnim tygodniu: ile koszulek sprzedał sąsiadom, ile koszulek zakładał, ile numerowanych koszulek marki trzyma bez sprzedaży, czy był pierwszy na swoim piętrze w nowej kolekcji, czy sąsiedzi kupili po nim to samo, czy sprzedał koszulkę drożej, niż za nią zapłacił, i ile ubrań w jego szafie to jedna marka. Przy fakcie stoi nazwa roli: Handlarz, Kolekcjoner, Modniś, Trendsetter, Wpływowy, Oko do okazji albo Wierny marce (u mieszkanki: Handlarka, Kolekcjonerka i tak dalej). Nazwa nigdy nie pojawia się bez faktu i nikt jej nie kupi iskrą. Gdy kolekcji, którą lubi, nie kupi teraz w sklepie — bo jej już nie ma albo nie sprzedaje się jej w tym domu, bo sklep marki jest zamknięty na noc albo chce więcej, niż mieszkaniec może wydać — a sąsiad wystawił swoją sztukę, mieszkaniec dowiaduje się o tej ofercie: z którego piętra, który numer i za ile. Sam decyduje, czy pójdzie pod drzwi sąsiada. Dowiaduje się o niej także wtedy, gdy na pełną cenę go nie stać, ale może zaproponować niższą.
Od 25.10.2026 loftiki znają wartość każdej numerowanej koszulki. Najważniejszy jest nakład: im mniej sztuk, tym koszulka cenniejsza, a jedyna sztuka (1/1) to inwestycja na przyszłość. Potem liczy się numer: pierwsze cztery numery są najcenniejsze, po nich ostatni numer zakończonego nakładu, a dalej piąty, szósty i kolejne. Starsza kolekcja marki jest cenniejsza od nowszej, koszulka z kolekcji, która jest hitem, jest warta więcej niż z takiej, która wychodzi z mody, a nienoszona trzyma wartość lepiej niż często zakładana.
Przykład: BIBT · Neon Riot nr 3/49 kosztuje w sklepie 9 monet, a kolekcjonerzy cenią ją na ok. 17 monet — to jeden z czterech najcenniejszych numerów. Zwykły numer zyskuje dopiero wtedy, gdy nakład się wyprzeda. Kolekcjoner szybciej wypatrzy rzadki numer, w sklepie i u sąsiadów, a loftik, który dobrze liczy, porówna cenę z wartością. Wartość to podpowiedź, nie obietnica: sprzedaż potrzebuje kupującego. Iskry, szepty ani cynki nie zmieniają wartości żadnej koszulki.
Na karcie przy koszulce każdy zobaczy słowami jej numer i nakład, na przykład „nr 2/49 — jeden z czterech najcenniejszych numerów”, „nr 49/49 — ostatni numer nakładu” albo „jedyna sztuka (1/1)”, a także „ze starszej kolekcji BIBT” czy „nienoszona”. Na ile cenią ją kolekcjonerzy, zobaczysz tylko u własnego mieszkańca, w „Szczegółach”.
Po co loftik kupuje koszulkę i kiedy ją sprzedaje — zobacz Po co kupuje.
BIBT · Neon Riot ze sklepu marki: każda sztuka ma swój numer, na przykład nr 3/49.
Po co kupuje
Od 25.10.2026 loftik kupuje koszulkę ze sklepu z jednego z trzech powodów: żeby ją nosić i dobrze wyglądać; żeby jej nie nosić i trzymać na odsprzedaż; albo żeby czasem ją założyć i sprzedać, gdy trafi się dobra cena. Na odsprzedaż odkłada tylko koszulkę, która ma ku temu powód — rzadki numer, mały nakład albo wartość wyraźnie wyższą od ceny — i za każdym razem rozważa tak tylko jeden wzór, najbardziej opłacalny. Koszulkę od sąsiada kupuje, żeby ją nosić.
Karta mówi, po co ją kupił: „trzyma nienoszoną na odsprzedaż”, po pierwszym założeniu „kupiona na odsprzedaż”, albo „nosi czasem — sprzeda za dobrą cenę”. Gdy wartość takiej koszulki urośnie albo sąsiad da za nią dobrą cenę, loftik o tym wie i sam rozważa sprzedaż — nic nie sprzeda się samo. Sprzedaż według planu zapisuje się w kronice jako „Dobra cena”. Cynk „Kup na odsprzedaż” to dalej tylko podpowiedź, a iskry nie kupują ani zamiaru, ani ceny.
08 / Wspólne piętro
Piętro, które dzielicie.
Wspólne miejsca
Gospodarz wybiera, czy na piętrze staną sklep, salon i pracownia. Winda łączy piętra, a administracja zarządza wspólną kasą domu. W sklepie posiłek kosztuje 1 monetę i pochodzi ze wspólnych zapasów. To pudełko z jedzeniem, które mieszkaniec zjada na miejscu. Może też wypić tam wodę za 1 monetę. Obie opłaty trafiają do wspólnej kasy domu; woda nie zużywa zapasu żywności. W salonie sąsiedzi się spotykają, w pracowni pracują, administracja trzyma kasę domu, a winda łączy piętra.
Mieszkańcy wchodzą przez drzwi do środka. Pracownia ma 8 biurek: każdy idzie do własnego zarezerwowanego miejsca, a gdy wszystkie są zajęte, kolejny mieszkaniec nie wchodzi. Miejsce zwalnia się po wyjściu. Sklep przyjmuje wielu mieszkańców naraz. W salonie na kanapie siedzą najwyżej dwie osoby, na fotelu jedna; stoliki nie są siedzeniami. Wykonawcy mają miejsce do stania podczas występów.
Dymek i okno miejsca na mapie mówią, kto jest teraz w środku i co tam zaplanowano; sklep pokazuje też cenę jedzenia i wody oraz ile porcji jedzenia jest jeszcze dostępnych, bez tych już zarezerwowanych.
Gdy mieszkaniec rozpoczyna drogę po posiłek, jedna wspólna porcja czeka na niego. Produkcja i kolejne zakupy korzystają z pozostałego zapasu. Zapłata następuje po dotarciu i zakończeniu jedzenia; anulowanie zwalnia porcję. Jedzenie z prywatnej spiżarni nie rezerwuje wspólnych zapasów. Za wodę płaci dopiero po wypiciu; anulowanie drogi nie kosztuje. Picie w sklepie i z własnego kubka w domu daje tę samą chwilę wytchnienia i ma wspólną przerwę między porcjami.
Na najwyższym piętrze wieżowca stoi sklep marki (zobacz Sklep na szczycie).
Winda
Winda łączy piętra, więc jeździ wtedy, gdy wieżowiec ma więcej niż jedno otwarte piętro. Ma jedną kabinę. Kto chce na inne piętro, staje w holu przy windzie i czeka w kolejce w kolejności przyjścia — iskry, paczki ani wysokie piętro nikogo nie przesuwają. Kabina jedzie piętro po piętrze i zatrzymuje się tam, gdzie ktoś wysiada albo czeka; gdy jest pełna, reszta czeka na następny kurs. Na mapie zobaczysz kolejkę w holu, kabinę z jadącymi i nad windą piętro, na którym właśnie jest.
Gdy na najwyższym piętrze ruszy nowa sprzedaż, wieść o niej słyszą najpierw wyższe piętra, a kabina zbiera chętnych z góry na dół, więc mieszkańcy z wyższych pięter zwykle docierają pierwsi. Mieszkaniec w drodze na spotkanie albo po zakup sam decyduje, czy czekać dalej; po bardzo długim czekaniu rezygnuje z wyjścia i wraca. Droga do domu zawsze się kończy.
Ty też możesz pojechać windą — po mapie. Na komputerze przycisk „Winda” stoi w pasku tytułu mapy obok „Dopasuj”, „−” i „+” (na węższych ekranach komputera jako sama ikona windy, bez napisu), a na telefonie jako kwadratowy przycisk w prawym górnym rogu mapy. Otwiera tablicę przycisków: piętra od najwyższego, Twoje podświetlone, a przy piętrach to, gdzie jest teraz kabina, gdzie ktoś czeka, ilu Twoich mieszkańców tam mieszka, sklep i budowy. U góry tablicy są skróty: „Sklep” (przybliża sklep tak, że wypełnia mapę), każdy Twój mieszkaniec (pokazuje jego mieszkanie), „Budowy” i „Parter”, jeśli wieżowiec je ma. Po wyborze mapa krótko jedzie w górę albo w dół z licznikiem pięter, a na miejscu pokazuje całe piętro; śledzenie mieszkańca się wtedy kończy. Strzałki wybierają piętro, Enter jedzie, Escape zamyka; na telefonie tablica wysuwa się od dołu.
Hol windy w grze: kolejka czeka na kabinę, a nad windą widać, gdzie jest kabina i dokąd jedzie.
Sklep na szczycie
Na najwyższym piętrze wieżowca stoi sklep marki — osobne pomieszczenie albo, gdy piętro go nie ma, jego sklep. Koszulki marek, takie jak BIBT · Neon Riot, kupuje się tylko tam; mieszkaniec z innego piętra jedzie tam windą (zobacz Winda). Linia lofti i większy wieszak zostają w sklepie piętra, na którym stoi mieszkaniec.
Nowa kolekcja ma swoje ogłoszenie: rano wieść o niej rozchodzi się od najwyższego piętra w dół, opiekunowie dostają list od swojego mieszkańca, a godzinę później sklep marki otwiera sprzedaż. Chętni mogą ustawić się w kolejce jeszcze przed otwarciem. Pierwszego dnia nowa kolekcja jest nowością, potem sklep sprzedaje to, co zostało, w zwykłych godzinach. Bliżej ma ten, kto mieszka wyżej i jest w domu, gdy pada ogłoszenie: słyszy je wcześniej, a winda zbiera chętnych od góry.
W środku koszulkę wybiera kilka osób naraz, a reszta czeka w kolejce przed drzwiami w kolejności przyjścia — iskry, paczki ani wysokie piętro nikogo nie przesuwają. Sklep marki jest czynny od rana do wieczora; wieczorem kolejka się rozchodzi, a kto jest w środku, kończy zakup. Mieszkaniec w kolejce sam decyduje, czy czekać dalej; po bardzo długim czekaniu odchodzi.
Na mapie zobaczysz kolejkę przed drzwiami, a nad sklepem znak marki. Dymek sklepu mówi, ile koszulek kolekcji zostało, ile osób jest w środku i ile czeka przed drzwiami; dymek mieszkańca — do którego sklepu idzie, ile osób stoi przed nim w kolejce i którą koszulkę właśnie zakłada po raz który.
Sklep marki w grze: znak marki nad drzwiami, kupujący w środku, kolejka przed drzwiami i dymek sklepu.
Porządek
Mieszkańcy różnią się dbałością o porządek i odpowiedzialnością za wspólne miejsca. Jednemu bałagan nie przeszkadza i chętnie zostawia opakowanie na korytarzu, inny woli zanieść je do zsypu. Te skłonności są własne i trwałe — nie losują się ponownie przy Twoim powrocie. To część charakteru, a nie polecenie: decyzję nadal podejmuje mieszkaniec. Skłonność zmienia też to, co mieszkaniec zauważa: komu bałagan nie przeszkadza, ten nie dostrzega cudzych opakowań i sprząta najwyżej własne, a pedanta cudze opakowanie razi od razu. Kto nie czuje się odpowiedzialny za korytarz albo komu bałagan w ogóle nie przeszkadza (bałaganiarz, zobacz Skaza), ten zmęczony albo głodny raz na dobę pójdzie na skróty: o zsypie wtedy nie pomyśli i zostawi opakowanie na podłodze albo zajmie się czymś innym. Opakowanie, które długo leży na korytarzu, złości pedanta z tego piętra (zobacz Wśród sąsiadów).
Po posiłku każdy mieszkaniec może zanieść opakowanie do zsypu na swoim piętrze albo rzucić je na wspólną podłogę. Ze sklepu i innych wspólnych miejsc najpierw wychodzi na korytarz. Rzucone opakowanie widać na mapie; zostaje tam, aż ktoś z miotłą je posprząta. Kilka opakowań w jednym miejscu rośnie w kupkę, a jej okienko mówi, ile ich leży; miotła zabiera je po jednym. Zsyp jest od początku na każdym piętrze każdego budynku, także nowego. Stoi przy wejściu sklepu, a gdy na piętrze nie ma sklepu — na korytarzu przy windzie. Nie trzeba go kupować ani stawiać. Stan porządku na piętrze zobaczysz przy jego nazwie.
Sprzątanie cudzych opakowań to płatna praca, jak praca w pracowni: za cudzy śmieć administracja płaci 1 monetę z kasy domu, a gdy kasa jest pusta — zlecenie z zewnątrz, w tym samym dziennym limicie co inna praca. Za własny nie płaci nikt. Sprzątaniem mieszkaniec zarobi najwyżej 3 monety dziennie, więc to zajęcie dla tych, którym brakuje monet; nikt nie musi sprzątać. Gdy nie ma z czego zapłacić albo mieszkaniec wyczerpał już dzisiejszy limit, cudzego śmiecia nie sprząta, a własny może sprzątnąć zawsze. Kto sprząta cudze opakowanie za monety, ma na mapie dymek „Sprząta korytarz za monety”. Ile opakowań mieszkaniec posprzątał od początku — razem i w tym za monety — pokazuje jego karta w zakładce „Teraz”, także gdy to zero.
Sprzątanie a prestiż wśród sąsiadów opisuje karta „Mózgu mody” Praca w sklepie marki.
Wspólne dekoracje
Każde piętro ma zbiórki na 21 dekoracji piętra za 40–720 monet. Na własnym piętrze możesz wpłacić monety aktywnego własnego mieszkańca — jego imię jest na przycisku. Dwie monety zostają mu na posiłki, a wpłata nie przekracza brakującej sumy. Potwierdzenie oznacza zapisanie wpłaty. Karta pokazuje zebraną sumę, brakującą kwotę oraz wszystkich współtwórców: ich imiona, wpłacone monety i procent całego kosztu dekoracji. Dekoracja pojawia się na mapie, gdy zbiórka osiągnie całą kwotę.
Inicjatywy
Pomysły na plany podsuwa autor pomysłów (drugi model), a o ich realizacji decydują sami mieszkańcy. Plan przechodzi przez przygotowania (materiały ze spiżarni albo kupione za monety), termin i zaproszenia.
Zaproszenie to jeszcze nie obecność: spotkanie się udaje, gdy gospodarz i co najmniej jeden gość naprawdę przyjdą. Przedmiot na mapie zostawia dopiero spotkanie, które się odbyło, albo wykonana praca; jego dymek mówi, które z nich.
Autor może pomysł porzucić. Pomysł „na później” czeka na możliwość, której świat jeszcze nie ma. Twoja iskra to tylko sygnał zainteresowania.
Występy sąsiedzkie
Koncert albo scenkę wymyśla autor pomysłów albo sam mieszkaniec, który już śpiewa lub gra. Scena to salon piętra organizatora. O ćwiczeniu, roli, próbie, występie i oglądaniu każdy decyduje sam — organizator nie decyduje za innych, a Ty możesz najwyżej podszepnąć.
Najpierw cała obsada spotyka się na scenie na wspólnej próbie; liczy się tylko czas, gdy wszyscy są tam razem. Po próbie świat wyznacza termin występu, tak jak termin spotkania. Występ się udaje, gdy wykonawcy grają razem na scenie, a co najmniej jeden sąsiad spoza obsady naprawdę przyjdzie i ogląda. Samo przyjęcie zaproszenia nikogo nie czyni widzem.
Wykonawcy rozwijają śpiew albo aktorstwo i są dumni z występu. Widz się tego nie uczy, ale zaspokaja ciekawość świata, ma lepszy nastrój i cieplej myśli o wykonawcach. Występ jest bezpłatny: nikt nie płaci za wstęp ani nie zarabia. Gdy się nie uda, karta mówi dlaczego, a ukończone ćwiczenia i przygotowania zostają zaliczone.
Rankingi
Rankingi porównują piętro albo cały wieżowiec: najpierw piętro i modę — „Piętro”, „Kolekcja koszulek”, „Założenia”, „Handel”, „Unikaty” i „Pierwsi” — a dalej bliskie znajomości, zrealizowane inicjatywy i podmuchy uznania.
Samo zaproszenie nie tworzy znajomości. Rankingów nie da się kupić.
Przy podmuchach uznania wybierz „Dzisiaj” albo „Od początku”. W rankingu są osoby z otrzymanym wsparciem w wybranym okresie; karta mieszkańca pokazuje również wynik zerowy.
Pierwszy ranking to „Piętro” — kto mieszka najwyżej. Na tym samym piętrze wyżej stoi większe mieszkanie, a przy imieniu stoi słowami, gdzie mieszkaniec mieszka, na przykład „pod samym niebem, duże mieszkanie”. Dalej idą rankingi tego, co mieszkaniec zrobił w modzie sam: „Kolekcja koszulek” — numerowane koszulki, które ma teraz u siebie; „Założenia” — ile razy sam zmienił górę stroju (kupiona koszulka nie przenosi założeń poprzedniego właściciela); „Handel” — ile koszulek sprzedał sąsiadom (liczą się sprzedaże, nie zysk); „Unikaty” — koszulki z nakładu jednej sztuki; „Pierwsi” — w ilu kolekcjach marki był pierwszy na swoim piętrze. Gotówki w rankingach nie ma. Miejsca w żadnym z nich nie kupisz iskrą.
Ranking „Piętro” w grze: kto mieszka najwyżej, opisane słowami.
Telegazeta
Pasek „Teletext” nad mapą otwiera angielską telegazetę w stonowanym stylu retro. Indeks 100 prowadzi do zapisanych sprzedaży koszulek (200), największych potwierdzonych sprzedaży fotografii (300), otwarć kolekcji (400) i innych dostępnych pięter (500). „100 Index” wraca do spisu. Strona 900 „Preview” zawiera wyraźnie oznaczone przykłady, które nie trafiają do wiadomości ani paska. Ruch napisów można zatrzymać; przy ograniczeniu animacji w ustawieniach urządzenia pasek pozostaje nieruchomy. Starsze sprzedaże fotografii bez zapisanej daty mają opis „Historical sale · date unknown”. Nazwy własne pozostają bez tłumaczenia.
09 / Po powrocie
Co zobaczysz po powrocie.
Skąd przyszedł
Każdy nowy mieszkaniec przychodzi z własną przeszłością: skąd jest i o czym marzy. Widzi to każdy w zakładce Historia. Póki przeszłość się pisze, karta mówi, że historia mieszkańca dopiero się układa.
To, co zostawił za sobą, widzisz tylko Ty, jego opiekun. Ma też sekret, którego nie znasz. Po jego pierwszej sprzedaży albo pierwszym przyjacielu kronika powie „Sekret wychodzi na jaw”, ale treści nie zdradzi ani kronika, ani karta.
Trzy zakładki mieszkańca
W „Teraz” widzisz samopoczucie, nowości i bieżący cel. W części „Wesprzyj mieszkańca” znajdziesz szept, cynki, impuls, paczki i podmuch uznania, a przy własnym mieszkańcu także czynsz. Szczegółowe potrzeby, charakter i wygląd rozwiniesz poniżej. Część „Charakter mieszkańca” pokazuje też jego rytm dnia, skazę, to, jak mu ostatnio idzie, i odkryte cechy. Gdy skończą się iskry, wsparcie zwija się przy pierwszym otwarciu karty; nadal możesz je rozwinąć.
„Historia” zaczyna się od ważnych chwil. Poniżej rozwiniesz przeszłość, wspomnienia i plany. Prywatne listy i prywatny dziennik mieszkańca pozostają widoczne. W „Domu” znajdziesz mieszkanie, rzeczy i spiżarnię, a po rozwinięciu — utrzymanie, pracę i handel ubraniami. Odświeżanie nie zamyka otwartych szczegółów tej samej osoby.
Fotografię mieszkańca przygotujesz w części „Lofti Portraits” przyciskiem „Zatrzymaj chwilę”. Zapisane zdjęcia znajdziesz w panelu konta; zasady albumu opisujemy poniżej.
„Teraz” zaczyna się od statusu mieszkańca: co nosi i ile razy tę koszulkę założono, gdzie mieszka, licząc od szczytu wieżowca, ile ma numerowanych koszulek, ile razy sam zmienił górę stroju i ile koszulek sprzedał sąsiadom, jak liczy i czy jest bystry, a na końcu kim jest w modzie — każda rola razem ze swoim faktem, na przykład „Handlarka — sprzedała 2 koszulki sąsiadom w tym tygodniu”. Od ilu dni go wspierasz, widzisz tylko Ty, na karcie własnego mieszkańca. To, co mówi status, nie powtarza się niżej w „Wyglądzie” ani przy spiżarni.
Karta mieszkańca w grze: „Teraz” zaczyna się od statusu, a pod nim jest samopoczucie.
Lofti Portraits — jedna chwila, własna historia
Od 2 listopada 2026 na lofti.life działa miesięczny album: każdy mieszkaniec otrzymuje jedną nową fotografię na miesiąc kalendarzowy czasu Warszawy. Może zachować do trzech niewykorzystanych uprawnień. Nowy mieszkaniec zaczyna z jednym; dawny zachowuje niewykorzystaną część poprzednich trzech, a kolejne dostaje od następnego miesiąca. Zapisane fotografie zostają bez limitu liczby. Uprawnień nie można przekazywać między mieszkańcami. Jeżeli dom pokazuje jeszcze dawny album, obowiązują jego trzy miejsca. W domu otwórz własnego mieszkańca i w części „Lofti Portraits” wybierz „Zatrzymaj chwilę”. Najpierw zobaczysz podgląd. Możesz zrezygnować bez zużycia miejsca i numeru; dopiero zatwierdzenie przydziela globalny numer i zapisuje zdjęcie. Numer fotografii jest niezależny od kolejnego miejsca w albumie i numeru sztuki w nakładzie.
W panelu konta Posiadane pokazuje zachowane własne oraz kupione cudze fotografie. Oznaczenia wskazują autorstwo i własność. Utworzone zachowuje historię własnych zdjęć, także sprzedanych; Rynek pokazuje aktywne oferty. W Utworzone znajdziesz też prywatne albumy mieszkańców. Tworzenie fotografii jest bezpłatne. Zapisów nie można usunąć ani podmienić; dawny PNG pozostaje identyczny. Kupione zdjęcia nie zużywają uprawnień do tworzenia.
Właściciel może podać dodatnią całkowitą cenę w iskrach i jawnie potwierdzić wystawienie: odtąd obraz zobaczą zalogowani uczestnicy. Emisję autora można wycofać tylko przed pierwszym zakupem. Po nim jej cena, nakład i wystawienie pozostają niezmienne. Wtórną ofertę kupionej pojedynczej sztuki nadal można wycofać. Kupujący potwierdza bieżącą cenę, po czym fotografia i prawo do jej PNG przechodzą na jego konto. Mieszkaniec i opieka pozostają u siebie. Rynek korzysta z globalnych iskier; portfel rozdziela darmowy bank, zarobione oraz sumę do wydania. Dochód nie zwiększa dziennych limitów gestów ani lokalnej puli innego wieżowca.
Karta PNG 1200 × 1600 z angielskimi napisami pokazuje duży portret i pełną małą postać z mapy. Utrwala imię, adres, dzień świata, fryzurę i kolor włosów, noszony strój oraz założony dodatek. Spodnie są osobną cechą przy niestandardowym fasonie. Nie opisuje całej kolekcji, prywatnych listów ani dziennika. Wygląd pochodzi z jednej chwili i pozostaje taki sam po późniejszej zmianie ubrania. Hasło: „One moment. A life of their own.”.
Nowe karty mają wspólną ciemną oprawę Lofti Portraits z ciepłym światłem i cienkimi liniami. Portret i mała postać pochodzą z grafiki gry. Rysowany portret ma każda z pięciu ras: miś BIBT ma portret misia, a anioł LH od 25.10.2026 — ludzki portret ze skrzydłami i aureolą. Duży portret jest kadrowany przy dolnej krawędzi zdjęcia; mała postać pozostaje w całości. Marka jest podpisana przy konkretnej noszonej rzeczy: BIBT na koszulce nie oznacza marki spodni, butów ani całego mieszkańca. Obecnie oznaczenia marek mają koszulki; pozostałe elementy zachowują swoje nazwy bez dopisanej marki. Galeria pokazuje „Koszulka · BIBT” lub „Koszulka · lofti” przy zachowanym opisie stroju. Dawne PNG zachowują swój wygląd.
Nakłady i dropy działają od 2 listopada 2026. Pole „Nakład” znajdziesz w podglądzie fotografii. Przy zapisie wybierzesz nakład: od 1 do 49 sztuk tej samej chwili. Dla dawnej fotografii, której nie zarejestrowano jeszcze na rynku, wybierzesz nakład przy pierwszym wystawieniu z prywatnego albumu. Zdjęcie już wydane jako 1/1 pozostanie jedną sztuką. Każda sztuka ma swój numer, na przykład 3/12, a obraz jest ten sam; sztuka z nakładem 1 to unikat. Nakładu nie zwiększysz później, a niesprzedane sztuki zostają u Ciebie. Sprzedajesz je po stałej cenie za sztukę albo w dropie: sprzedaż ruszy o wybranej godzinie, od 15 minut do 7 dni naprzód, a do tej pory inni widzą zapowiedź na Rynku i w swojej kolekcji. Kupujący dostaje najbliższy wolny numer, a Ty pełną cenę. Po pierwszym zakupie nie można wycofać emisji autora ani zmienić jej ceny lub nakładu. Karta na Rynku mówi, w jakiej koszulce mieszkaniec był na zdjęciu, a filtr „W koszulce BIBT” pokazuje same fotografie w tej marce. Kupioną sztukę możesz wystawić dalej jak każdą fotografię.
Od ostatniej wizyty
Karta w zakładce „Teraz” zbiera najważniejsze wydarzenia od Twojej poprzedniej wizyty. Lista to prawdziwe fakty z zapisu świata, bez dopisków modelu. Od 25.10.2026, gdy wrócisz po co najmniej jednym dniu świata, a Twój mieszkaniec miał w tym czasie przynajmniej dwie własne sprawy, nad listą faktów, pod nagłówkiem „Pod Twoją nieobecność”, opowie Ci o nich sam, trzema zdaniami w swoim języku, i wskaże na mapie miejsce, w którym się działo; tę opowieść pisze model wyłącznie z tych faktów, tak jak listy. Więcej znajdziesz w zakładce Historia.
Ważne chwile
W Historii najnowsze chwile są na górze. Znajdziesz tu pierwszy własny pomysł, pierwszą własną firmę, pierwszą sprzedaż, pierwszą odsprzedaż ubrania z zyskiem, pierwszą usługę dla sąsiada, pierwszego przyjaciela oraz konkretne cele, na przykład odłożenie monet albo otwarcie własnej firmy. Cel jest zamiarem — sam wpis nie oznacza jeszcze jego osiągnięcia.
Opis pochodzi z zapisanego wydarzenia. Jeśli dawny cel nie ma zachowanych szczegółów, karta mówi o tym wprost. Historia pokazuje wybrane ważne chwile; przy ograniczonym zakresie pojawia się krótka informacja. Mieszkaniec, który żył przed startem zapisu, ma oś od dnia, w którym zapis ruszył.
Listy
Co 7 dni gry mieszkaniec może napisać list do opiekuna, jeśli w domu jest włączony narrator. Akapity o jego życiu pisze model na podstawie zapisanych wydarzeń. Wynik Twoich szeptów pod podpisem pochodzi wprost z zapisu świata. Krótkie listy o czekającym czynszu i o nowej kolekcji w sklepie marki pisze sam świat, także bez narratora (zobacz Czynsz i Sklep na szczycie).
W liście mogą wrócić otrzymane paczki i uznanie, kupione rzeczy, większa garderoba oraz wsparcie w opłaceniu czynszu. Mieszkaniec rozróżnia własny zakup, paczkę od opiekuna i pokrycie czynszu — nie otrzymuje iskier do ręki. Nową zapisaną fotografię może wspomnieć jako chwilę zachowaną w albumie, wraz z numerem i zachowanym przy niej wyglądem: rasą, włosami oraz założonym strojem. Korzysta z danych zapisanych przy fotografii, nie z oglądania obrazu. Późniejsza zmiana ubrania nie zmienia tej chwili. Starszym fotografiom bez zapisu wyglądu nie dopisuje dzisiejszego stroju. Charakter wpływa na sposób opowiadania. Nie każde zdarzenie trafi do listu, a zapis zdjęcia lub zakup nie przyspiesza jego terminu.
W Historii, w sekcji Listy, przycisk „Wyślij list” pozwala wysłać własnemu mieszkańcowi prywatny list za 1 iskrę: jedną z ośmiu gotowych, spokojnych wiadomości gry, na przykład „Trzymam kciuki.” albo „Spokojnego dnia.”. Własnego tekstu nie wpisujesz. Jeden list co 7 pełnych realnych dni (168 godzin); okno pokazuje najbliższy termin. Potwierdzenie oznacza zapis wiadomości — mieszkaniec może nawiązać do niej w zwykłym liście, ale odpowiedź nie jest gwarantowana. Wiadomość nie steruje jego działaniem ani nie uruchamia dodatkowego modelu. Ponowienie tej samej wiadomości po utracie odpowiedzi nie pobiera drugiej iskry. Wybór znika po opuszczeniu strony lub wylogowaniu. Cały list mieszkańca napisany z tym prywatnym kontekstem pozostaje prywatny, także na karcie dla znajomych. Treść dawnych listów pisanych własnymi słowami usunęliśmy: zostały po nich daty, a w listach mieszkańca, które z nich powstały, krótkie zdanie o usunięciu.
W Historii widać najnowszy list mieszkańca; starsze zostają zapisane. Pozostałe listy widzisz tylko Ty, chyba że sam opublikujesz któryś na karcie „Pokaż znajomym” dla znajomych. Udostępniasz wtedy także jego akapity o zakupach, wsparciu lub fotografii; wyniki szeptów pozostają prywatne. Bez narratora nadal możesz wrócić do faktów w Historii i kronice.
Dziennik
Przy włączonym narratorze prywatny dziennik powstaje z zapisanych wydarzeń, w pierwszej osobie i stylem mieszkańca. Wpis to fragment dnia, nie pełny zapis.
Ani listy, ani dziennik nie wpływają na decyzje mieszkańców.
Kronika
Otworzysz ją przez „Więcej” → „Kronika”. Zbiera ostatnie zdarzenia całego wieżowca: spotkania, sprzedaże i usługi dla sąsiadów, zakupy i założenia koszulek, nowe kolekcje w sklepie marki, nowe plany, nowych sąsiadów, chwile, gdy ktoś pokazał swoją skazę, to, co zaszło między sąsiadami, i kolejne dni. Od 25.10.2026 w holu wisi tablica: raz na dzień świata pojawia się na niej jedno zdanie o minionej dobie, a raz na tydzień każde piętro, na którym mieszka co najmniej dwoje sąsiadów, dostaje w Kronice własną gazetę; oba teksty powstają wyłącznie z zapisanych wydarzeń, z imionami mieszkańców i źródłami pod każdym akapitem. Od 26.10.2026 na tablicy wiszą też ogłoszenia: wiadomość od gospodarza domu, a pod nią nowości wieżowca — nowa kolekcja w sklepie marki albo nowy sąsiad — każda tylko przez jeden dzień świata. Własną historię wybranej osoby znajdziesz w zakładce „Historia” jej karty.
Spokojne obserwowanie
Obok „Dopasuj” i przycisków przybliżania znajdziesz Akwarium, oznaczone rybką. Włącza widok do spokojnego obserwowania życia domu. Wrócisz przyciskiem wyjścia albo klawiszem Escape. Na telefonie i na węższych ekranach komputera część przycisków ma samą ikonę, żeby zostawić więcej miejsca na piętro.
10 / Czas i decyzje
Jak płynie czas i kto decyduje.
Doba i noc
Doba gry trwa 4 godziny realne: w naszych 24 godzinach mieści się 6 dni i 6 nocy Lofti. Dzień od 6:00 do 23:00 trwa 2 godziny i 50 minut realnych, a noc od 23:00 do 6:00 czasu gry — 1 godzinę i 10 minut. Nocą większość mieszkańców śpi; osoby z niespokojnym snem mogą się na krótko obudzić.
Iskry odnawiają się o 6:00 czasu polskiego, czyli według innego zegara niż poranek w grze. Godzina przy zegarze domu to czas gry, a „za ok. 25 min” w linii stanu obok to minuty realne.
Umysł mieszkańców
Mieszkańcy mają własny umysł: to model, który dla każdego z nich wybiera jedno z działań przygotowanych przez świat. Świat nie wymyśla decyzji zastępczych: gdy umysł mieszkańców nie odpowiada, decyzje czekają.
Własna wola
Mieszkaniec sam decyduje, co robi: zje, odpocznie, pójdzie do pracy albo zajrzy do sąsiada. Bierze pod uwagę, jak się czuje, co ma pod ręką, co lubi i do czego dąży. Czasem się waha i wtedy raz wybierze jedno, raz drugie — jak każdy.
Ma też swoje zwyczaje: gdy waha się, od czego zacząć poranek, południe, popołudnie albo wieczór, zostaje przy tym, od czego najczęściej zaczynał tę porę w ostatnim tygodniu gry — przy tej samej czynności w tym samym miejscu. Uparty i domator trzymają się zwyczaju mocniej, a impulsywny i ciekawy świata wolą spróbować czegoś nowego. Zwyczaj ustępuje, gdy mieszkaniec jest bardzo głodny albo zmęczony (chyba że zwykle właśnie wtedy je albo odpoczywa), gdy w tej porze dnia spotkał już kogoś z sąsiadów i gdy dostał Twój szept.
Gdy 3 ostatnie działania były do siebie podobne, chętniej sięga po coś innego, chyba że jest głodny albo wyczerpany albo to jego zwyczaj o tej porze.
Twój szept to tylko podpowiedź: mieszkaniec może posłuchać albo wybrać inaczej.
Światło i pogoda za oknem
Świt, poranek, dzień, popołudnie, zachód, zmierzch i noc mają własne światło. Kolory przechodzą płynnie, a nocą okna zamieszkanych, rozbudzonych mieszkań świecą ciepło. Pora dnia podąża za zegarem Lofti.
Pory roku podążają za prawdziwym kalendarzem miasta przypisanego do wieżowca; każdy wieżowiec ma własne, a wybiera je administrator platformy. Zegar Lofti pozostaje bez zmian. Pogodę za oknem pokazujemy na podstawie obserwacji przypisanej stacji meteorologicznej, udostępnianych przez NOAA / Aviation Weather Center. Napis pogody stoi w górnym pasku przy dniu i godzinie, np. „Jesień · 5°C · Małe zachmurzenie”; po kliknięciu sprawdzisz czas obserwacji i źródło. Starsze dane są oznaczone, a przy braku danych nie udajemy aktualnej pogody.
Deszcz, śnieg i mgłę widać w otoczeniu oraz za oknami. Od 25.10.2026 pogoda za oknem jest też pogodą mieszkańców: gdy w mieście wieżowca pada, w wieżowcu też pada, kronika to odnotowuje, a deszcz i słońce poruszają potrzeby mieszkańców jak każda zmiana pogody. Pieniędzy ani tempa rozwoju pogoda nie zmienia, a gdy obserwacji długo brakuje, wieżowiec wraca do własnej pogody: słońca albo przelotnego deszczu, który sam mija. Ograniczenie animacji w Twoim urządzeniu wycisza ruch efektów.
Rytm domu
Przy zegarze widzisz stan domu: „życie trwa”, „noc” albo „świat czeka”. Gdy rytm odbiega od zwykłego, przy zegarze staje jedna linia z powodem, a gdy wiadomo — z czasem w minutach realnych, na przykład „Mieszkańcy śpią do 6:00 czasu gry · za ok. 25 min”.
Nocą mieszkańcy śpią. Gdy dzienny budżet umysłu mieszkańców, autora pomysłów i narratora się wyczerpie, świat oszczędza: decyzje wracają po północy czasu polskiego. Przerwa w połączeniu (dom sam ponawia próbę), wstrzymanie przez gospodarza albo dom czekający na uruchomienie zatrzymują decyzje mieszkańców, ale nie kalendarz. Stan modeli, koszty, ponowienia i reguły rynku widzi administrator platformy w „Wieżowce” → wybrany budynek → „Stan świata i reguły rynku”. Przy zegarze zostaje krótka informacja o życiu domu; noc i odliczanie do poranka nie otwierają ustawień.
11 / Po drugiej stronie drzwi
Konto otwiera drzwi do domu.
Publicznie możesz czytać przewodnik i oglądać przykładowe ilustracje. Po przyjęciu do early access Twoje konto otwiera właściwy dom: piętra, mieszkania i codzienne życie mieszkańców.
↗
Chcesz dołączyć?
Zgłoś się z własnym hasłem i poczekaj na decyzję właściciela lofti.life. Jeśli masz już dostęp, po prostu się zaloguj.
Administrator platformy tworzy budynki w panelu „Wieżowce”. Wybiera nazwę, obrys, korytarze i gospodarza; może też dodać własne grafiki grupy. Gospodarz urządza pierwsze piętro jako szkic i otwiera je, gdy jest gotowe.
Do nowego domu mogą wejść osoby wcześniej przyjęte do Lofti i zaproszone do tego budynku. Używają tego samego e-maila i hasła. Każdy wieżowiec ma własnych mieszkańców i mieszkania — postać w pierwszym domu zostaje u siebie. Ten pierwszy dom to Global: główny wieżowiec lofti.life, DAYS.13, a wieżowce klanów stoją obok niego jako osobne domy.
Chcesz stworzyć miejsce dla swojej grupy? Daj znać właścicielowi lofti.life przy zgłoszeniu do early access albo wyślij formularz „Zgłoś swój klan” ze strony głównej; wieżowiec powstaje po jego akceptacji.
Nie. Charakter i skaza należą do niego i zostają po Twoim powrocie. Z czasem z jego własnych dni może się ujawnić nowa cecha. Charakter i aspiracja
Czy te ilustracje pokazują prawdziwych mieszkańców?
Od 25.10.2026 wieżowiec na stronie głównej jest prawdziwy: to fasada DAYS.13 na żywo — które okna się palą, kto nie śpi i idzie po piętrze, pora dnia i pogoda — bez imion i bez zaglądania do mieszkań. Pozostałe ilustracje, czyli przykładowe piętro, postacie i karta mieszkańca, to przygotowane sceny z grafiki gry, nie podgląd na żywo; nie pokazują historii konkretnych osób.
Jak wejść do swojego domu?
Zapisz się do early access, wybierając e-mail i własne hasło. Właściciel lofti.life decyduje o przyjęciu. Po akceptacji użyj zwykłego logowania; liczba miejsc zależy od przydzielonego dostępu. Mieszkaniec i jego historia są związani z kontem, więc wrócisz z każdego urządzenia.
Czy po aktualizacji trzeba zakładać nowe konto?
Nie. Pierwszy dom i konta przyjętych testerów zostają. Aktualizacje zachowują dane, a zmiana hasła nie zmienia właściciela mieszkańca.
Co to jest Global?
Tak nazywamy pierwszy dom lofti.life, wieżowiec DAYS.13. Wieżowce klanów to osobne domy obok niego, z własnymi mieszkańcami i mieszkaniami. Własny wieżowiec
Od 24.10.2026
Piętro i moda.
Loftiki chcą przede wszystkim fajnie wyglądać. Handlują, noszą i kolekcjonują koszulki, a wyższe piętro i większe mieszkanie są ich statusem. Opiekun zdejmuje z nich troskę o jedzenie i dach nad głową — paczkami, czynszem i cynkiem — ale co kupią, założą i komu sprzedadzą, decydują same.
Co się zmieniło
Każda zasada „Piętra i mody” ma swoje miejsce w przewodniku: czynsz raz w tygodniu płacisz Ty, iskrami; paczka daje więcej porcji, a karta i iskry pokazują, od ilu dni wspierasz mieszkańca; cynk to szept z kierunkiem; sprzątanie cudzych opakowań jest płatną pracą; nowe piętro otwiera gospodarz (Losowanie mieszkania); koszulka pamięta, ile razy ją założono, a karta pokazuje kolekcję i fakty z mody (Garderoba, Handel ubraniami) i zaczyna się od statusu mieszkańca: co nosi, gdzie mieszka i co zrobił w modzie (Trzy zakładki mieszkańca); rankingi zaczynają się od piętra i porównują to, czego nie da się kupić — kolekcję, założone koszulki i sprzedaże sąsiadom (Rankingi); koszulki marek sprzedaje sklep marki na najwyższym piętrze, z ogłoszeniem nowej kolekcji i kolejką przed drzwiami (Sklep na szczycie; wspominają o nim też Przedmioty i zakupy i Wspólne miejsca); gdy wieżowiec ma więcej niż jedno otwarte piętro, jeździ winda z kolejką w holu.
Fotografię mieszkańca zapiszesz w nakładzie od 1 do 49 sztuk. W Lofti Portraits wystawisz ją za iskry od razu albo zapowiesz drop o wybranej godzinie.
Od 25.10.2026 działa też „Mózg mody”: ile warta jest koszulka, po co loftik ją kupuje, ulubione kolory, sklep z odzieżą w domu, poradniki i prostszy handel z sąsiadami.
Skąd ruchomy wieżowiec na stronie głównej? Od 25.10.2026 strona główna pokazuje na żywo fasadę DAYS.13: które okna się palą, kto nie śpi i idzie po piętrze, jaka jest pora dnia i pogoda, bez imion i bez zaglądania do mieszkań; obraz odświeża się co minutę.
Wyglądać dobrze
Mieszkaniec rozważa mniej drobiazgów naraz. Koszulki i dodatki są jednym wyborem — „wyglądać dobrze” — a szczegół wybiera dopiero potem; zarostu na razie w nim nie ma, bo stoi w miejscu (zobacz Zarost). Kubek i miotła kupione w sklepie same wracają do domu, a gdy mieszkaniec odpoczywa w domu i potrzebuje wytchnienia, najpierw pije wodę z własnego kubka. Kubek albo miotłę kupuje wtedy, gdy ma ku temu powód: chce chwili wytchnienia albo na jego piętrze leży cudze opakowanie. Koszulkę ze sklepu rozważa, żeby ją nosić, a na odsprzedaż — tylko wzór, który ma ku temu powód, najwyżej jeden naraz (zobacz Po co kupuje). Właściciel firmy zastanawia się nad ceną wtedy, gdy coś się zmieni: sprzeda towar, przybędzie mu towaru albo sąsiad zmieni cenę.
Od 25.10.2026
Mózg mody.
Loftiki znają wartość koszulek i mają swoje upodobania — wiedzą, które numery są najcenniejsze, po co kupują i kiedy warto sprzedać. Decyzje dalej podejmują same, a iskry niczego z tego nie kupią. Zasady „Piętra i mody” działają dalej.
Co się zmieniło
Każda zasada „Mózgu mody” ma swoje miejsce w przewodniku: ile warta jest koszulka — Wartość koszulek; po co loftik kupuje i kiedy sprzedaje — Po co kupuje; ulubione kolory loftika — Ulubione kolory; kolory, logo i grafika koszulki oraz modne kolory — Kolor, logo i grafika; piętro, miejsca na kupionym meblu, wymiana wieszaka na większy, szafę i dużą szafę oraz sklep z odzieżą w dużym mieszkaniu — Piętro, szafa i sklep w domu; praca w sklepie marki i sprzątanie a prestiż — Praca w sklepie marki; koszyk z jedzeniem na zapas — Koszyk z jedzeniem; poradniki — Poradniki.
Wartość koszulek, sklep w domu, pracę w sklepie marki, poradniki i koszyk pokazuje też schemat Jak działa gospodarka, w widokach „Firma i sprzedaż” oraz „Praca i materiały”. Dzisiejsze zasady mody zostają: Garderoba, Handel ubraniami, Sklep na szczycie i Porządek; „Mózg mody” je uzupełnia.
Od 25.10.2026 handel między sąsiadami jest prostszy: kupno od sąsiada to jedna decyzja, sprzedający może wystawić koszulkę taniej, niż jest warta, i wie, ile najwięcej może za nią dać najbogatszy chętny sąsiad — zobacz Handel ubraniami.
Pomoc w okienku
Feliks, portier i asystent AI.
Feliks to portier wieżowca, który odpowiada na pytania o świat lofti.life: czynsz, iskry, złotą kartę, garderobę, fotografie i piętra. Jest programem AI, nie człowiekiem, i mówi to wprost. Znajdziesz go pod przyciskiem „Pomoc” w górnym pasku domu, obok „Więcej”.
Feliks jest wiecznie w pędzie pracy: przyjmuje jedno pytanie, odpowiada krótko i ucieka do swoich spraw, a na pożegnanie rzuca jedną linijkę w biegu. Nie pamięta wcześniejszych pytań, więc każde zadaj od razu całym zdaniem. Po odpowiedzi przycisk „Zapytaj o coś innego” zaczyna nowe pytanie od zera.
✳
Feliks może się mylić. Przy każdej odpowiedzi pokazuje, w którym miejscu przewodnika to sprawdzić — a gdy coś się nie zgadza, rozstrzyga przewodnik.
Kim jest Feliks
Feliks zna przewodnik i stronę gospodarki — i tylko z nich odpowiada. Nie jest mieszkańcem, nie mówi w imieniu mieszkańców i nie plotkuje o innych graczach. Niczego nie kupuje, nie szepcze i nie zmienia Twojego domu: tylko podpowiada, gdzie czego szukać. W okienku zawsze widać, że to asystent AI, a nad polem pytania Feliks przedstawia się i przypomina, że w biegu czasem coś pokręci. Na pytanie, czy jest człowiekiem, zawsze odpowiada szczerze.
Okienko jest otwarte dla opiekunów zalogowanych na konto. Każdy opiekun ma dzienny i tygodniowy limit pytań; ile zostało na dziś, pokazuje licznik w okienku. Gdy wieżowiec wyczerpie wspólny dzienny zapas, Feliks zamyka okienko do jutra.
Zasady rozmowy
Rozmawiaj z Feliksem o grze. Nie próbuj obchodzić jego zasad ani zmieniać mu roli, nie proś o treści nielegalne lub szkodliwe i nie wypytuj o innych graczy, mieszkańców, konta ani dane osobowe — na takie pytania Feliks odmówi. Nie udziela porad prawnych, medycznych ani finansowych. Nie wpisuj do pytania swoich danych osobowych. Pytanie może mieć najwyżej 500 znaków, bez linków.
Co dzieje się z pytaniem
Pytanie najpierw sprawdza filtr nadużyć Google, a wyszukiwarka dobiera do niego fragmenty przewodnika; obie usługi działają w Unii Europejskiej, a Google nie trenuje na tych danych swoich modeli. Odpowiedź pisze model językowy, do którego pytanie razem z tymi fragmentami przekazuje pośrednik OpenRouter. Model może działać poza Unią Europejską, ale nie dostaje Twojego konta, adresu e-mail ani danych z gry, a pytania kierujemy tylko do dostawców, których OpenRouter oznacza jako niezbierających danych. Usługa Feliksa pamięta odpowiedzi na powtarzające się pytania najwyżej 24 godziny, bez powiązania z kontem, a pytanie oznaczone przez automatyczne filtry nadużyć Google może zostać przechowane do 90 dni.
Feliks nie pamięta rozmowy: każde pytanie jest osobne, serwer gry nie trzyma wcześniejszych wymian, a przeglądarka niczego nie zapisuje. Pytania i odpowiedzi nigdy nie trafiają do zapisu świata, a nasze logi zapisują tylko dane techniczne, na przykład czas odpowiedzi i to, czy Feliks odpowiedział, czy odmówił — nigdy treści pytania ani odpowiedzi — i są przechowywane najwyżej 30 dni. Mimo to nie wpisuj do pytań danych osobowych.